Ryuichi Sakamoto - Snake Eyes (1998)

Zijn stijl voor Snake Eyes lijkt het werk van Herrmann te reflecteren ,met de dreigende,scherpende violen en het klassieke gevoel wat het met zich mee brengt, maar tegelijkertijd retro, modern, misschien wel postmodern. Dit laatste overigens niet op de manier als Graeme Revell en Don Davis met veel atonale tonen, maar juist vrij weinig atonaal.Dynamisch erg Sakamoto, dat is dan ook zijn handelsmerk zo langzamerhand. Violen, droevig klinkend vol emotie en passie, hypnotisch langzaam spelend... Zo begint ‘’Snake Eyes (short version)’’. Het thema wat als een rode draad herhaald wordt door de score heen en je klaar stoomt voor de grande finale ‘’The Storm’’, waarin de chaotische violen en blazers je overvallen.Van chaos weer naar hypnose met de long version van ‘’Snake Eyes’’. Het was even wennen bij ‘’Assassination’’; de uitbarsting van de trompet en bass klink nogal leegjes. ‘’The Hunt’’ is het meest duidelijke voorbeeld van hoe Sakamoto je bedreigt met een hevige spanningsopbouw zonder naar een climax toe te werken en zonder teleur te stellen. Rytmisch sterk, met een herhalend motief van de violen en de bass. Zo blijft deze suspense steeds aanwezig, samen met bijkomende trieste gevoel door de score heen.Meest intrigerend is ‘’Tyler and Serana’’ waar de postmodern atonale klanken even te horen zijn, het langzaam wegdempen van de saxofoon met de violen erbij.4.5 sterren

Vind het wat mager. Het hoofdthema - waarmee het scoregedeelte begint en eindigt - is mooi, krachtig en verveelt niet snel. Vandaar de voldoende. Ik vond het blazersgedeelte wat krachtloos klinken, terwijl het het eigenlijk juist daarvan zou moeten hebben. Daardoor klonk het grootste gedeelte van de score wat leeg. Bovendien bevatte het iets te weinig variaties om me de hele tijd bezig te houden. De tweegezongen nummers vond ik helemaal niks.
Kortom, mooi hoofdthema en verder weinig bijzonders.

We zijn dan ook bijna op de dag af 12 jaar verder, maar: hier ben ik het inmiddels toch wel heel flink mee oneens. Mooie, triestige score, die ik al die jaren met regelmaat ben blijven luisteren en die ik alleen maar boeiender vind dan vroeger.