Saga - 10,000 Days (2007)

10.000 Days, bijna 30 jaar....Deze legendarische progrockband uit Canada brengt hiermee zijn laatste cd uit met Michael Sadler als leadzanger. Mijns inziens is dit ook meteen een van de beste cd's die Saga voortgebracht heeft. Het album lijkt enigszins vlug in elkaar geknutseld maar de nummers zijn eigenlijk stuk voor stuk pareltjes. Een lekker openingsnummer (Lifeline) en vooral Sideways ligt erg lekker in het gehoor. Een mooi, wat langer gerekt nummer, Corkentellis, en Book Of Lies dat doet denken aan eerdere albums uit begin jaren 80.
Erg jammer dat ze stoppen...4.5*!!!

De dagen van zanger en boegbeeld Michael Sadler bij Saga zijn inderdaad geteld.
Michael koos begin dit jaar om ermee te kappen en voor zijn gezin te kiezen. Wel een beetje vreemde 'keuze' na een carriere van bijna 30 jaar, toch ?
Maar goed Saga' s laatste (?) album bevat in ieder geval weer het vertrouwde kenmerkende Saga geluid. Je krijgt dus weer een album vol met heerlijke, wervelende gitaar en keyboardsolo's . Ik vindt trouwens 10.000 Days sowieso HET album van Ian Crichton (gitaar) en Jim Gilmour (keyboards). Is de opener 'Lifeline' nog redelijk relaxt vanaf track 2 'Book of lies' vliegen de gitaar- toetsenduels weer langs je oren. Vooral het volledig instrumentale 'Corkentellis' is werkelijk subliem. Een nummer ook dat qua stijl behoorlijk afwijkt van hetgeen we van Saga gewend zijn: wervelende fusion-metal a-la Derek Sherinian of Planet X. Mocht de band besluiten ook zonder Michael verder te gaan (op dit moment is nog niks zeker daarover) dan zou ik deze stijlwijziging van harte toejuichen. Ik heb begrepen dat ze inmiddels met YouTube aan de slag zijn om audities te doen !

10.000 Days is vooral in het begin uiterst genietbaar met als uitschieters, naast de al gememoreerde songs 'Book of lies' en 'Corkentellis', 'Sideways' (enorm sterk refrein), 'Can't you see me now' en de sfeervolle balad 'More than I deserve' . Helaas zakt het niveau op het einde wat in, 'Sound advice' en het titelnummer '10.000 days' zijn naar mijn idee middelmatige songs. De zwanenzang van Michael is tekstueel mooi weergegeven in het laatste nummer 'It never ends'.
Laten we inderdaad hopen van niet

Zo wat knalt deze plaat er lekker in met Lifeline, het gitaarwerk van Crichton is weer helemaal zoals ik het graag hoor. Het geheel klinkt goed en lekker geïnspireerd met die typische SAGA sound. Verpakt in een mooie digipack met alles er op en eraan. KLASSE!

Nu ben ik geen expert, maar moet het niet 10,000 Days zijn, met een komma, zoals het Tool album?

Nieuw Saga album Saga - The Human Condition (2009)

En Michael Sadler is weer terug.
De band is nu ook weer bezig met een nieuwe plaat.
Dus ik hoop iets in de richting van deze 10.000 days, al zou ik het ook wel kunnen waarderen als er weer eens iets in de geest van Generation 13 zou worden uitgebracht...

Frappant dat het laatste album met Sadler meteen één van hun betere werken is.
Gelukkig is de verloren zoon teruggekeerd, dan mag Crichton het vetste kalfje slachten.
Ik verwacht heel veel van het nieuwe album dat hopelijk in het verlengde ligt van deze en The Human Condition (muzikaal zit die goed in mekaar)
Iets à la Generation 13 mag ook altijd.

Ja... 10.000 Days en Human Condition waren echt knallers van platen... Maar eigenlijk waren Trust en Network dat ook al...

Met Marathon, Full Circle en House of Cards grepen de canadezen nog even terug naar het verleden... Maar dat mocht ook wel...

Vanaf Full Circle heeft de band eigenlijk zoveel goede platen gemaakt, dat Pleasure and the Pain allang vergeven is

Ik hoop dat Saga, de lijn die vanaf Network is ingezet, volhoudt en lekkere progrock blijft maken en Ian C. en Jim G. de ruimte blijft geven voor solo's zoals in Corkentellis, Book of Lies en Sideways...

Niets slechts over Steve Negus, maar Brian Doerner is ook een beest op de drums zeg... Hij past mijn inziens echt prima in Saga...

8 stemmen en een gemiddelde van 4 sterren.
Niet slecht, voor deze knaller van een progrock plaat...

Saga mag wel weer wat meer bekendheid, wat mij betreft...

Deze plaat mag net als Heads or Tales en Generation 13. flink aanbevolen worden bij menig symfo liehebber...

Volledig mee akkoord. Voeg daar zeker nog Silent Knight en Worlds Apart bij.

Ik wil een nieuwe studioplaat met Michael Sadler.

Human Condition draai ik nooit, dus grijp ik altijd terug naar deze, als ik het laatste wil horen van Saga, en dat is dan toch al weer 4 jaar geleden.

Beetje jammer dat maar 8 mensen deze plaat kennen....

Schitterende "laatste" plaat met Sadler. Human Condition zit muzikaal zeer sterk in elkaar maar Moratti verpest een heleboel.
Ik denk er sterk aan om van Juni de officieuze Saga-maand te maken, dwz dat ik een heuze Saga-marathon zal houden van het debuut tot en met Human Condition. Enkel Pleasure & The Pain zit er niet tussen. Ongetwijfeld levert dat voor sommige albums enkele extra sterren op.

Geweldige tijdloze Saga plaat. Staat geen slecht nummer op deze plaat die als een sneltrein door dendert. Heb alles van deze gasten in de kast staan. Stuk of 10 keer live gezien .Sorry hoor ik vind het gewoon lekker.
Loepzuivere productie die je speakers uit knalt. Mooie Keys van Jim Gilmour as always en dat lekkere hakkerige gitaar geluid van Ian Chrighton. Topzanger Sadler. Krijg ik hier ooit genoeg van ? Denk het niet

'10,000 Days' staat voor het aantal dagen dat de band al bestaat (dat zou omgerekend 30 jaar moeten zijn, maar dat klopt niet helemaal, dus het is afgerond). Het was ook de laatste plaat (voorlopig) met zanger van het eerste uur Michael Sadler.

De band produceerde (weer) zelf het album, en daar is wel (weer) het één en ander op aan te merken, maar manager Geoff Kent die de voorgaande plaat zo slecht heeft laten klinken is wel weg. Het instrumentale nummer 'Corkentellis' is opgedragen aan de drie managers die de band zo hebben geplaagd in de afgelopen 30 jaar: (Clive) Cor(coran), (Geoff) Kent en (Michael) Ellis. Het is wel een gaaf nummer, maar een goede producer had de band misschien wat meer in banen kunnen leiden, en wat kritischer kunnen kijken en wat tips kunnen geven.

Nu klinkt het (weer) als een hobbyplaat van een band, die allang geen nieuwe fans meer krijgt, en het echt moet hebben van een trouwe schare fans die de platen trouw blijft kopen en naar de optredens blijft komen. Persoonlijk vind ik deze plaat ook weer wat wisselvallig, iets beter gemixt dan 'Trust', maar nog altijd erg knullig. Het is best sneu, want het kost je nogal al wat geld om zo'n plaat te maken, ook al heb je een eigen studio (Jim Crichton is de eigenaar van een studio in Los Angeles), en een echte producer kost natuurlijk helemaal veel. Nu is het ook zo, dat anno 2007 bijna alle progressieve rock inmiddels hobby-bands zijn, en niemand meer met groot geld van een label een dure productie kan maken.

Dat maakt wel dat ik (ook wel fan) sneller teruggrijp op de oudere platen, die mijns inziens veel gebalanceerder klinken, een goede productie hebben en veel betere songwriting. Met dat in het achterhoofd staan hier echt wel wat leuke songs op, maar ook echt een aantal vreselijke nummers zoals de laatse 4 nummers, met als dieptepunt de titelsong. De eerste helft van de plaat is dan wel weer leuk.