James Booker - Resurrection of the Bayou Maharajah (1993)

James Booker, een, zelfs voor New Orleans standaarden, eccentriek pianist.

Op zijn 6e gaf Booker reeds voordrachten uit klassieke stukken, maar gaandeweg ontwikkelde hij een voorliefde voor boogiewoogie en New Orleans style piano, in de lijn van Professor Longhair en Tuts Washington (die op Wikipedia wordt omschreven als "a family friend", a ha).

Voor de goede orde, die ik zo-even toch wel bruut verstoorde, wil ik eigenlijk even erbij zeggen dat Booker, ondanks dat hij als speler direct herkenbaar is, geen specifiek genre (oid) bespeelt. Zijn stijl is een lappendeken van klassiek, piano-rock 'n roll, blues, boogie, tja... van wat niet? Vaak wisselde hij zelfs tijdens een liedje van stijl...

Toen hij 12 was kreeg Booker een vaste, wekelijkse stek bij de lokale radio waar hij veelal klassieke stukken speelde. Twee jaar later huurde Dave Bartholomew - die meteen doorhad met wat voor een talent hij hier van doen had - hem in als studio muzikant en vanaf die tijd begonnen er ook wat singletjes uit te komen - zij het zonder noemenswaardig succes.
Voorts speelde Booker met artiesten als Huey Smith, Fats Domino, Art Neville en Allen Toussaint (die beiden klasgenoten van hem waren geweest op High School). Let wel, hij zal toen rond de 16, 17 jaar zijn geweest.
Later, bij Atlantic, werkte hij ondermeer met Aretha Franklin en King Curtis. En ook Little Richard, Bobby Bland en Wilson Pickett maakten gebruik van zijn diensten. Een veelzijdig menneke dus.

Maar ook een lastig menneke. Alcoholisme en drugs (heroine en cocaine om precies te zijn) waren gedurende zijn leven de enige constante factor voor James. Hij stierf reeds op zijn 43e aan een overdosis cocaine.

Nu was hij voor velen altijd al een extreme persoonlijkheid geweest: een uitzonderlijk flamboyante man, erg lastig om mee samen te werken. En ook een openlijk homoseksueel die niet schroomde avances te maken naar eventuele kleedkamergenoten.

Eind jaren zestig leek hij definitief van de rails te geraken. Zijn verslaving werd erger en erger, hij werd ontslagen bij Dr. John, waarna hij tegelijkertijd werd aangenomen bij Joe Tex, Fats Domino en Marvin Gaye. Voor geen van de drie zou hij uiteindelijk werken, hij inde enkel zijn geld en vertrok weer.

Weer later werd hij gearresteerd voor heroine-bezit en zat 7 maanden in de cel. Na vrijkomst pakte hij de draad weer op, in die zin dat hij opnieuw veel sessiewerk deed. Maar het zou tot halverwege de jaren '70 duren voordat hij zelf weer platen ging maken en solo concerten gaf. En wat voor platen, en wat voor concerten...

Erkenning volgde, maar het duurde niet lang voor het weer misging. Hij kreeg psychische problemen, en liet zich herhaaldelijk opnemen in een instelling.
Op heldere momenten was hij nog altijd tot grootse dingen in staat, zie dit stuk over het opnemen van [Classified/i] (mooi album 4.5*) in 1982:

[i]Rounder Records decided to record Booker in 1982. The sessions almost seemed doomed before anything even took place. A week prior to the session dates, Booker collapsed in a seizure and was admitted to Charity Hospital. His condition seemed to worsen and he was transferred to Southern Baptist Hospital where it was determined that his liver had suffered irreparable damage after years of alcohol and drug abuse. Miraculously, he recovered in time to make the recording dates. But, the first day he refused to play, the second he appeared unable to; and, on the third, he returned in spirits as if he had never been sick in his life and laid down more than enough tracks for the album that would become "Classified." Two days later, Booker disappeared, only to be found several days later jailed for disturbing the peace

Toch, uiteindelijk leek het er op dat Booker zijn leven weer op rails kreeg. Hij had een baan als klerk en een vaste residentie in de [i][Maple Leaf Bar/i]. Het bleek schijn, meer dan eens kwam het voor dat hij halverwege wegstormde, of nog erger, de piano onderkotste in benevelde toestand.

Over dit werk, opgenomen in de Maple Leaf tussen '77 en '82, kan ik kort zijn: passie, emotie, intense schoonheid, briljante virtuositeit. Maar ook, op de achtergrond, constant aanwezig: een vorm van blues die diep triest is, maar ook heel diep ontroerd.

met dank aan de volgende site, voor de uitgebreide en duidelijke historie van Booker's leven (zoals ik die hier in feite heb overgepend):

http://www.cascadeblues.org/History/JamesBooker.htm

toch mooi dat je het hier hebt neer getypt. ben nuwel gelijk geinteresseerd. ga er maar eens naar op zoek dan.

Op youtube duiken de laatste tijd flink wat videos op Hier een stukje video uit die Maple Leaf Bar, naar verluid tien dagen voor z'n dood opgenomen.

http://www.youtube.com/watch?v=ZdzW_2g9w1E