Fungus - Van de Kiel Naar Vlaring (1976)

Van Kiel naar Vlaring is het 3e studioalbum van Fungus. Het kwam uit in 1976. De bakermat van Fungus lag in Vlaardingen, waar diverse leden zich bezighielden met op volksmuziek geïnspireerde popmuziek. Door muziekpuristen werd de aanpak van Fungus, met elektrische versterking en scherpe gitaarsolo's, overigens verguisd. Volgens eigen zeggen heeft Fungus echter nooit gepretendeerd volksmuziek te maken, maar zagen ze zichzelf vooral als een popband.

Het zijn verwarrende muzikale tijden, het midden van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Enerzijds is er de glamrock en de symfonische rock, met boegbeelden als David Bowie, Yes en Genesis. Glitter en glamour, geavanceerde lichtshows, complexe, uitgesponnen songs. Ingewikkelde muziek die zich vaak niet op het eerste gehoor laat kennen. Anderzijds is er een andere, tegengestelde stroming: volksmuziek of folkmusic. Bekende namen uit Engeland zijn op dat moment de Fairport Convention, Steeleye Span, Planxty en Pentangle. Ambachtelijke muziek met deels akoestische instrumenten, gespeeld door vrouwen in lange Oosterse rokken en mannen met lange haren en baarden. Overigens wordt deze tegenstelling tussen de progressieve rock en de folkmusic toen absoluut niet als zodanig ervaren: het is allemaal goede, hippe en authentieke muziek.

Fungus had goed geluisterd naar de Britse bands, Fred Piek was een tijd in Engeland geweest waar hij op zoek ging naar liederen. Dat is nog goed te horen op de eerste plaat , met een kant Nederlandse en een kant Britse songs.
Bij de tweede plaat 'lied ende leid' is dat niet meer het geval, deze is gevuld met (traditionele) Nederlandse songs. Wat geheel nieuw was voor Nederland dat Fungus ook elektrische instrumenten (gitaar/bas/keys) gebruikte, dat werd lang niet door de folk liefhebbers in Nederland gewaardeerd. Toch paste dit wel in een Europese tendens met de al eerder genoemde Britse bands, en in Frankrijk met Tri Yann , Alan Stivell en in iets mindere mate Malicorne.
Nederland had wel een heel redelijke palet aan folkmuziek, ik kan niet genoeg het dubbelalbum Dutch Rare Folk (2007) onder de aandacht brengen, met daarop ook een nummer van Fungus.
Fungus was duidelijk de eerste met elektrische inbreng, later volgden ook Deirdre, Chimera en Crackerhash.

Dit derde album borduurt voort op het tweede. Veel traditionele folksongs, maar ook een aantal zelf geschreven liederen. Op zich een prima album, hoewel het veel minder succes had dan de twee voorgaande. Live speelde de groep trouwens behoorlijk stevig, niet voor niets stonden ze ook op Pinkpop.
In vergelijking met wat andere folkbands uit die tijd klinkt het toch wat tijdgebonden, ook meer dan de Britse en Franse voorbeelden. Dat betekent niet dat het nu niet meer te beluisteren valt, men probeerde toch deze muziek naar een groter publiek te brengen.
Bij het vierde album 'mushrooms' koos men toch weer voor enkel Engelse songs en op het laatste album een combinatie van Nederlands en Engels.
Zelf heb ik dit album voor een prikkie kunnen kopen op een beurs. Daar ben ik wel blij mee. De eerste twee albums zijn makkelijk te vinden in kringlopen etc, daar zijn er veel meer in omloop gekomen. Dat is met dit album niet het geval, dus dat koester ik dan maar.