Bal-Sagoth - Atlantis Ascendant (2001)

Tja ik ben er nog altijd niet echt uit wat ik nu van deze band vind. Op momenten klinkt het brilliant, sfeervol en ramt de band er lekker op los - om dan plots te vervallen in goedkope kitsch met chaotische muziek en goedkope keyboard riedeltjes er bovenop waarbij het net lijkt of iedere muzikant een ander nummertje staat te spelen. Een heel klein beetje quality control was niet weggeweest - en toch is het net dat chaotische wat deze band een heel eigen gezicht geeft. (nou dat en de overdreven bombast en superlange songtitels dus).

Als ik er voor in de stemming ben vind ik Atlantis Ascendant in ieder geval wel hun beste werkje. En het is dan toch ook wel weer goed genoeg om al hun albums (buiten The Power Cosmic die vind ik niet) in mijn bezit te hebben.

The Power Cosmic is de enige die ik heb en kan me goed vinden in het verhaal van Sinner. Soms is het teveel chaos in de orde.

mijn favoriet van BS, prachtige muziek en je zit echt in een soort avontuur. ik geloof alles wat ze zeggen.
catacombs of ur is geniaal maar favoriet voor mij is draconis albionensis.

Nog steeds 'mijn favoriet van BS'. 2,5 jaar later Metal Album van de Week!

Ik krijg hier een soort Lord of the Rings gevoel bij met al die bombast en een vertelstem die regelmatig terugkomt. Muzikaal technisch prima in orde, maar gewoon mijn ding niet.

Hoe origineel dit aparte brouwsel van black, prog en powermetal ook is, als je één plaat van die gasten hebt gehoord, heb je ze allemaal wel gehoord.
Starfire Burning en Battle Magic heb ik in de kast staan en deze sluit daar wel heel nauw op aan. Desondanks leuk om zo af en toe eens te luisteren. Veel bombast inderdaad en geweldige over the top dungeons & dragons verhalen.

Een leuke ervaring, dit Bal-Sagoth. Net zo heroïsch als power metal af en toe, net zo chaotisch als black metal, en bij vlagen nog episch ook. Die vertelstem voegt er een groot fantasy-gehalte aan toe en de zanger klinkt af en toe als gefluister, waardoor dit album alles behalve gemeen klinkt, en dat vind ik eigenlijk wel jammer. Daar tegenover staat wel dat er mooie symfonische toetsenpartijen bij zitten en dat er moeite voor gedaan is om het melodisch te houden.

Ik neigde eigenlijk naar de 4 sterren toe, maar val toch terug op 3,5 omdat het gewoonweg te weinig variatie is op één album. Dat gefluister en gepraat over die symfonische wilde backing tracks gaat op den duur toch vervelen. In het begin zitten daarentegen toch de sterkere nummers. Vooral de intro The Epsilon Exordium vind ik geweldig, evenals Draconis Albionensis en Star-Maps of the Ancient Cosmographers.

Niet helemaal mijn ding (meer), maar een aantal gitaarstukken is het beluisteren absoluut waard.
Vooral de invloeden van blackmetal klinken erg goed. Waar ik afhaak is het heroische gedeelte; de vertelstem en de keyboards.
Niettemin leuk eens gehoord te hebben, maar naar meer smaakt dit niet voor mij.

Epische / symfonische black metal van een Britse groep waarvan ik de naam ken maar de muziek niet – denk ik toch – tot zijn introductie in de topic HMAvdW. Ik heb dit een aantal keren met volle aandacht voor hun verhaal beluisterd. Het is een hele opgave voor de luisteraar, ze steken er hart en ziel in (en heel veel tijd en moeite).

Geen Dungeons and Dragons noch Lord of the Rings, ik heb het gevoel in één van die achtervolgingsscènes te zitten van de Indiana Jones reeks. Ik denk ook dikwijls aan een inzending van ronde drie: Kalisia - Cybion (2009) met ook zo’n episch verhaal dat ik beter uitgewerkt vind. Tofste nummers vind ik Draconis Albionensis en The Dreamer In The Catacombs Of Ur. Drie instrumentale nummers staan er op dit album, opener The Epsilon Exordium, The Ghosts of Angkor Wat (ambient en even ademhalen) en afsluiter Six Keys to the Onyx Pyramid.

Ik vind dit wel qua muziek een redelijk toffe plaat, het kost wat moeite om in de juiste stemming in het verhaal te geraken toch blijft volgen met de teksten voor mij een hele opgave. Zoals Sinner vermeldt in zijn bericht, quality control.

Ik kan me ook niet zo vinden in Lord of the Rings, een ontdekkingsreis met veel Science Fiction erin verwerkt doet het me meer aan denken. Mijn volgende inzending moet wel wat hogere cijfers gaan opleveren in ieder geval...

Ik weet het nog niet met deze plaat. Al een behoorlijk aantal keer geluisterd, maar het pakt mij nergens echt, maar het verveeld ook niet. Het is apart, dat zeker. Episch dat ook. Vooral de vocalen vind ik wennen in combinatie met de muziek. Leuk, maar (nog) geen topper voor mij.

Ik ben mijn achterstand qua Metal Albums van de Week aan het inhalen, en bij dit album aanbeland. Heb hem een keer beluisterd, en daar gaat het ook bij blijven. Dit album verenigt veel van de dingen die me niet aanspreken in muziek: een fantasysfeer, kitcherige keyboardpartijen, powermetalepiek en een overdosis bombast.

Totaal niet het soort muziek dat ik graag luister. Geen stem, want daarvoor wil ik een album vaker dan een keer beluisteren.