Gerard van Maasakkers - Vur de Wind (1980)

Muziek die klinkt waar de boerderijen nog ver genoeg uit elkaar staan dat de SRV man nog een bestaansrecht heeft, daar waar de melkkannen nog aan de straatkant staan en de kastanjebomen een grote omvang krijgen omdat ze niet bijtijds omgekapt worden voor een vliegveld van het nabije gelegen legerbasis. Muziek waar ons ken ons is en er nog appeltjes van de bomen geschoept worden door kwajongens. Een tussenpaadje je sneller op je bestemming brengt en er nog hutjes gebouwd worden in de bomen. Waar zondag nog een rustdag is en er de zondagse kleren uit de kast gehaald worden. Daar waar de seizoenen allemaal even welkom zijn en het landschap ieder op zijn eigen wijze een glans geeft. Muziek die klinkt als een fotoalbum vol met herinneringen van weet je nog... Troubadour muziek van de bovenste plank. Klassiekers in mans oeuvre zijn o.a. As Ge Komt en Daor Is de Zon, die ook werkelijk voelbaar is als ik het hoor, terwijl het buiten al donker is. Waar de wind wordt bezongen en je het tastbaar voelt waaien en als het Aovond is de kaarsjes weer gaan branden. Muziek die het niet nodig heeft om naar Boer zoekt Vrouw te kijken om je een landschap voor je ogen te vormen.

Gerard van Maasakkers gets 'medieval on your ass'.
Daor is de Zon is enigszins te pruimen, verder weinig enerverend. Eerder oubollig. Zijn iele stem werkt er niet aan mee. Helaas!

Ik vind het echt een pareltje, de sfeer van het rustige Brabantse land wordt opgeroepen. Inderdaad eeen beetje als een middeleeuwse troubadour, een bard die je meeneemt naar vroegere tijden. Kleine mozaïeken, hele mooie nummers met summiere maar mooie begeleiding. Hier en daar zelfs verstild. Het paste prima in deze eind jaren 70 tijd met de folk revival en andacht voor eigen cultuur en taal, dialect. De terugkeer naar het platteland, het hippiegevoel.
Je vindt het allemaal terug in deze warme plaat.