Donovan - Mellow Yellow (1967)

Bij deze wil ik iedereen die enigzins geïnteresseerd is in de muziek van Donovan de geremasterde cd's uit 2005 aanbevelen. Die zijn er behalve voor deze cd ook van Sunshine Superman, Hurdy Gurdy Man en Barabajagal.
De kwaliteit van het geluid is echt enorm verbeterd t.o.v. eerdere cd's (ik kan een aantal nummers vergelijken met een verzamelalbum dat ik heb). Mij vallen meer details op, dus ze zijn iig duidelijker, en dat is op de diverse muziek van Donovan echt een feestje.
Daarnaast is er een erg uitvoerig boekje over de geschiedenis van het album en er zijn natuurlijk de bonustracks waar ze niet bepaald kinderachtig mee zijn. Hier net zo veel als de 'normale' tracks en niet de lulligste ook met o.a. een aantal singles uit de tijd van het album.

Zelf heb ik het album net een paar dagen in bezit dus voor een uitvoerige review is het nog wat vroeg. Het is iig een erg divers album, met Mellow Yellow en Museum die een beetje in de Sunshine Superman-stijl doorgaan, Writer in the Sun en Sand and Foam die wat meer doen denken aan zijn vroege Folk-periode, wat bluesier nummers in het midden, wat jazzy nummers en een rock-afsluiter van het originele album.
Voorlopige favorieten: Sunny South Kensington en There is a Mountain.

Het is misschien even doorbijten in het begin, maar daarna blijken er toch veel interessante dingen te gebeuren op Mellow Yellow. Het titelnummer is nogal traag en stelt weinig voor. 'Writer in the Sun' is al een stuk interessanter, al vind ik het moeilijk om er nuchter naar te luisteren. Met zo'n tempo moet Donovan wel knetterstoned zijn geweest.

'Sand and Foam' grijpt terug op zijn eerdere folkperiode. Een nummer dat zich mede onderscheidt door de mooie, beeldende tekst. Als je denk dat Donovan zijn keuze dan heeft gemaakt, heb je het mis, want 'The Observation' is luchtige jazz en 'Bleak City Woman' R&B.

'House of Jansch' en 'Young Girl Blues' zijn opnieuw folk. Eerstgenoemde is een eerbetoon aan Bert Jansch en muzikaal lijkt het ook op de meester. 'Museum' en 'Sunny South Kensington' zijn dan weer psychedelische pop en 'Hampstead Incident' is een mix van folk en sunshine pop (of is er ook iets als rain pop?). 'Hampstead Incident' toont aan dat Nick Drake hier naar heeft geluisterd. Misschien wel het mooiste nummer van het album.

Donovan kiest niet bepaald voor de makkelijke weg, maar die eigenzinnige aanpak bevalt me wel.

Ik ben het zeker mee eens dat de remastered versie zeer goed klinkt en alle extra nummers (10) maken het album tot een mooi document. Van die 10 extra nummers zijn er 7 nog nooit uitgebracht en daar zitten echt hele mooie nummers bij. Dit album is geproduceerd door Mickie Most , die een aantal albums van Donovan heeft geproduceerd. Ik dacht nog, waar ken ik die naam van, maar hij heeft ook albums van Animals, Suzi Quatro en Hot Chocolat geproduceerd.
Wat me trouwens opvalt , dit is het eerste album van de 4 albums die Donovan in 1967 heeft uitgegeven. Dat is nogal wat. Dit is de opvolger van Sunshine Superman , een album dat het goed had gedaan. Het album is bijzonder afwisselend, wat zowel de kracht als zwakte is. Mellow Yellow is bekend, daarna twee folk nummers. Daarna gaat het alle kanten op , wat jazzy, soms blues, gospel. Lijkt er een beetje op of Donovan wil laten zien hoe veelzijdig hij is en met vele muzieksoorten weg kan komen.
Persoonlijk hou ik het meeste van de folky en psychedelische Donovan en gelukkig is die nog voldoende aanwezig op deze cd.
Er staat heel veel achtergrondinformatie in het boekje, dat is erg prettig.
IK blijf een zwak houden voor deze singer-songwriter, die toch prachtige liedjes heeft gemaakt. Maar een beetje vergeten lijkt, kijk ook maar naar de stemmen en commentaren op deze site.
Het is toch een icoon van de jaren 60/70 die daarin toch een duidelijke rol had. En ook de latere albums zijn zeker luisterbaar.

Ik vind dit album heel wat minder fraai dan voorgaande albums Fairytale en Sunshine Superman. Misschien meer Mellow Yellow dan die voorgangers. Ik mis de bite, en niet zo'n beetje ook. De single Mellow Yellow vond en vind ik ook niet bijzonder. Saai zelfs. In de overige songs blijft het allemaal erg traag.
Met moeite 3* voor nummer 81 in de 100 Greatest Albums of 1967 en op dezelfde positie in Best Ever Albums over dat jaar.