Tangerine Dream - Alpha Centauri (1971)

Dit bandje bestaat al heel lang. Heb er laatst een elpee van gekocht. Maar nog niet aan toe gekomen om te beluisteren, daar moet je echt even voor gaan zitten.
Uit Berlijn. Berlijn is samen met New York m'n favoriete (creatieve) stad.
Een van hun EP's heet: Das Mädchen Auf der Treppe.
Intrigerende band.

Van dat ep'tje heb ik het titelnummer wel eens gehoord. Filmuziek dacht ik gelijk toen ik het voor het eerst hoorde (het staat op YouTube). Dat stuwende synthesizerdeuntje bleek voor Tatort te zijn geschreven. Heel andere koek dan dit toch wel chaotisch klinkende album, dat echter steeds mooier wordt naarmate ik het vaker beluister.

The Wire wijdde afgelopen maand maar liefst 10 pagina's aan Tangerine Dream en alhoewel ik hun meest bejubelde werk ken, werd ik door de special genoeg geprikkeld om meer albums te gaan bezoeken.

Apha Centauri is, zoals door users hier boven ook beschreven, het tweede album van de groep maar de eerste van zijn soort. De pionier van het majestueuze Space Ambient. Tangerine Dream stapt in een onontdekt territorium en alhoewel nog duidelijk zoekende, weten ze toch al een grootse ambiance op te werpen. De titeltrack is een mooi exploratie van de sound, waarbij er halsreikend gezocht wordt naar de focus.

Het nummer Fly and Collision of Coma Sola is een mooie introductie in alles wat nog ging komen. Het nummer symboliseert voor mij de nieuwe richting van Tangerine Dream. De spacey ruimtelijke effecten van het intro zijn de kosmos die Edgar Froese roepen, de escalerende drums tegen het einde de raket 'TD' die gelanceerd wordt voor de komende jaren aan ruimtevaart. Het is een van mijn favoriete nummers in hun oeuvre.

Het fluitwerk van Udo Dennebourg verdient nog wel een speciale benoeming. Ik wil niet beweren dat het op gelijk niveau is met shitty flute is, maar het is ook verre van de beste fluit-solo allertijden. Wat Gerards Dream ook beschrijft, het krijgt mijn lachspieren ook wat in beweging.

Al met al een heerlijke, doch wat ongefocuste start van het space ambient genre

Kant A ('Sunrise in the Third System' + 'Fly and Collision of Comas Sola') luister ik het liefst als één geheel. Heerlijke opbouw a la 'A Saucerful of Secrets' van Pink Floyd uit 1968, maar dan beter. Genieten! 'Ultima Thule (part two)' sluit hier mooi op aan. (4,5 ster)

Het titelnummer op kant B vind ik wat minder, maar i.t.t. veel andere users vind ik de fluitsolo die overal tussendoor jengelt juist wel weer aardig. (3,5 ster)

Het was mooi geweest wanneer 'Nebulous Dawn' - mijn favoriete nummer van de LP 'Zeit' - op kant B van 'Alpha Centauri' had gestaan. Dan was het een klassieker geweest.