David Murray Octet - Ming (1980)

Freejazz a la Coleman's "Freejazz" en Coltrane's "Ascension" maar dan iets melodieuzer en met een meer "open" structuur. Knipoog naar het big-band genre

Ik zou het bijna toegankelijk willen noemen.... Hoe dan ook, freejazz/avant-garde liefhebbers (en de snobs en meelopers ) moeten dit album zeker eens opsnorren

Erg leuk, goed en origineel, plezier en energie spat er af.

Hoge scores van Pim en Fred. Kan haast niet verkeerd zijn

Overigens slingert het label ook wel iets van Mingus door

Volgens de Hustler is dat geen garantie

Murray is een robuuste en dominante blazer. Op de albums met zijn octet krijgt hij meer weerwerk van niet de minste musici waardoor hij naar mijn mening op een aangename manier minder bepalend is dan in kleinere bezettingen. Bovendien komen zijn arrangementen met 8 man beter tot hun recht. Wat het laatste betreft zijn Mingus en ook Ellington nooit ver weg op dit album. De echte liefhebbers raad ik aan zelf na te gaan wat het Black Saint en Soul Note label met de David Murray Octets in 2011 hebben uitgespookt. Ze zouden wel eens prettig verrast kunnen worden.... Ming vind ik een sterke troef uit de serie.

Absurd gestructureerde bigband-freejazz, met enkele erg tergende en door merg-en-been gaande solo's en improvisaties. Beïnvloed door Shepp, Ayler en Coleman is Murray vooral erg zichzelf. Hij mengt freejazz met bop en swing en komt dan uit op een geheel eigen benadering van het freejazz-genre. Erg knappe plaat en waanzinnig gespeeld. Hiermee kom ik nou lekker tot rust.

Ming is een prachtige ballade, Jasvan meer een bigbandpostbopper en Dewey's Circle een ouderwetse swinger, en op het intense The Hill na, valt het wel mee met het erg vrijelijke freejazz.