Disembowelment - Transcendence into the Peripheral (1993)

Brute death/doom. Klinkt met momenten wel indrukwekkend, maar de verveling duikt hier te snel op. Maar dat ligt vooral aan het feit dat dit genre me niet echt weet te boeien (met uitzondering van enkele bands).

Liefhebbers kunnen dit gewoon blind aanschaffen, lijkt mij.

Gisteren gekocht in de originele versie (1993, Nuclear Blast) en dit is echt een ronduit fantastische plaat. Bij de EP van Inverloch zeg ik dat ik niet door de productie heen kan luisteren, dat is inmiddels wel anders. Ik ben dit jaar meer in funeral doom gedoken door bands als Bell Witch en Profetus en kom je uiteindelijk ook weer uit bij de wortels van het subgenre: bands als Winter en Disembowelment. Deze plaat heeft een hele aparte sfeer waarin galmende deathmetalpassages worden opgevolgd door doommetal met een bijna psychedelisch gevoel, vooral wanneer de drums tegen de gitaren ingaan. Ik ga deze CD nog vaak draaien, dat weet ik wel zeker! Een beoordeling komt later.

Disembowelment was al best extreem. Met die berg reverb op de grunt. Het gas gaat er af en toe goed op. Weer eens opsnorkelen. Is te lang geleden.

Grief is misschien ook wel iets voor je. Beetje meer sludge. Voorportaal voor bands als Khanate enzo. Lekker smerig. Come To Grief en Dismal zijn de aan te raden albums.

Net van Grief even een stukje geluisterd van Come to Grief en dat is zeker iets voor mij, dat ga ik verder opzoeken. Bedankt voor de tip!

Met een score van 4,25 (10 stemmen) verwachtte ik een ijzersterk album. Dat was ook de reden dat ik Transcedence into the Perepheral beluisterde. Die verwachting is niet bepaald uitgekomen. Het album heeft zo z'n momenten, maar niet zoveel. Aan de eerste vier nummers heb ik meer dan genoeg. De laatste drie nummers slaat de verveling keihard toe. Het helpt niet dat het album ook niet erg goed klinkt, zodat het brute van de muziek nauwelijks tot z'n recht komt.

Godsamme, ik kan me nog heugen hoe idioot ik dit indertijd vond (stond op een of andere compilatie? ) : "theatraal, kille goedkope industrial, stom", zoiets bakte mijn grungy stoner brein er van.

Ik realiseerde me in geheel niet dat dit de basis van industrial/doom/funeral zou kunnen zijn, een genre wat ik twintig jaar later innig zou omarmen.
Fijn, geschiedenistherapie.

Nb. Hoor ook dat 't jonge godflesh deze mosterdpot toentertijd heeft gevonden.

Dat zal dan zijn nadat Godflesh zelf de industrialstandaard al lang en breed had gezet.
Disembowelment zelf was weer belangrijk voor de ontwikkeling van de extremere doom.

Toch blijven die duistere lappen doom met die bijna dromerige arpeggio-melodieën die erover heen gedrapeerd zijn, welke dan plots uitbarsten in bijna grind-aandoende passages toch iets apart. Kan eigenlijk niet meteen een band opnoemen die "precies" zo klinkt zoals Disembowelment hier klonk. Invloeden hoor je zeker wel terug in bijvoorbeeld Evoken (ook een topband overigens) of Spectral Voice (die dit jaar een waanzinnig debuut afleverden), maar die deden er toch alweer hun eigen ding mee.