Lee Morgan - Caramba (1968)

Ik denk een iets minder bekend album van Morgan. Vrij luchtig, geen uitgesproken tracks die er enorm bovenuit stijgen. Misschien is dat het (of is het die hoes die ik zelf niet echt stijlvol vind).

Ik vind het een behoorlijk consistent album, beetje laidback met o.a. Bennie Maupin op tenor saxofoon. Deze twee dartelen prettig om elkaar heen op een repeterende groove van Reggie Workman (bas), Billy Higgins (drums) en Cedar Walton (piano).

Misschien dat deze nu meer bekendheid gaat krijgen, want deze is zojuist verschenen als reissue in Blue Note Vinyl Classic serie.

Ik kende hem eerlijkheidshalve ook niet, en mocht hem blind. Het is een gatefold, wat best bijzonder is voor een Blue Note uit de 60's.

Er staan ook wel heel gave songs op, waarop eigenlijk het hele quintet goed los gaat. Ik noem bijvoorbeeld die saxsolo van Maupin op Suicide City. Ik snap niet waarom hij nooit bekender is geworden. Hij past ook perfect bij Morgan's sound en frasering.

De ritmesectie van Walton/Workman/Higgins is ook echt goud. Drie heren die elkaar zouden blijven opzoeken.

Dit is weer echt zo'n Morgan-plaat die je blijft omdraaien. Een echte aanbeveling! Met een mooie spaanse dame erbij.