Prima plaat van Morgan inderdaad. Misschien opvallend dat deze betrekkelijk obscuur is, in vergelijking met opvolger The Sidewinder, ook al met Barry Harris en Bob Cranshaw (zij het bijna twee jaar later opgenomen). Niet dat Take Twelve echt aan die plaat kan tippen, maar deze kan zich best staande houden tussen zijn oudere hardbop-platen, en zijn werk met de Messengers.
Dat deze zelden wordt genoemd, zal misschien niet alléén liggen aan de karige hoes en het feit dat de plaat niet op Blue Note uitkwam. Troef is de ritmesectie van Harris/ Cranshaw/ Hayes, die een lekker energieke en toch ontspannen bodem onder alles leggen. Morgan en Jordan toeteren daar lekker overheen zonder echt groots te worden, maar ook zonder een noot verkeerd te blazen. De plaat mist een beetje een echt 'wauw'-moment, maar mag zeker gehoord worden.