The Divine Comedy - Absent Friends (2004)

Na een ietwat geforceerde poging om wat hipper te klinken (i.c. het album Regeneration uit 2001) doet Niel Hannon op Absent friends weer gewoon waar hij goed in is: Prachtige orchestrale pop (a la the walker brothers) met goede teksten. 4*

Titan, ben het met je eens. Heb album pas kort in mijn bezit, maar het is prachtig.

Het mist wel het bombastische van eerdere albums (voor regeneration). Dan ontbreken ook nog echte aanstekelijke pop-liedjes. Dit komt absoluut door het ontbreken van de band. Dit maakt dit album ook zo bijzonder. Het is met bescheiden orchestrale begeleiding heel subtiel in elkaar gezet. Uitzondering is 'come home billy bird', een prachtig en sterk pop-liedje met achtergrondzangeressen

De rest is pure pop-chanson, met 'our mutual friend' als absoluut hoogtepunt

Prachtig album van een top zanger die maar niet wil doorbreken in ons land, Hoe hard ik ook mijn best doe!

Erwin

Gewoon een miskend genie, maakt altijd kwaliteitsplaten met zeer goeie teksten, zang, arrangementen en techniek.

Verdiend veel meer aandacht.

Van deze plaat heb ik leren houden, inderdaad prachtige muziek.
Mooie melodie lijnen en wat een stem

Scott Walker? Of course! Het is telkens weer de eerste naam waar ik aan denk als ik Hannon hoor zingen en ook zijn nummers ademen de sfeer voldoende.
Het is barok met een vet soulrandje. Het leeft, het ademt en het bruist.
Daarbij is dit gewoon ook nog eens tijdloos en misschien is dat nu wel een reden dat het niet echt wil aanslaan (zoals ook een Marc Almond dat niet wil doen die soms ook in dit vijvertje vist).
Is dat jammer? Ach.... soms moet je je neerleggen bij het feit dat niet iedereen je smaak deelt. Het zal wel niet hip wezen of zo.
Deze dandy-pop doet het bij mij altijd goed en daar gaat het dan maar om.

Our Mutual Friend is werkelijk een prachtig nummer; de rest is wel oké. De vergelijking met Scott Walker snap ik wel, maar die maakt tegenwoordig volgens mij gans andere muziek. Het doet me meer aan Neil Diamond denken. En da's zeker geen sneer!

Zalig nummer id...de rest ben ik benieuwd naar

Vooral op dit album hoor ik meer perry blake dan scott walker. Our mutual friend is net "genevieve" van blake's debuut. Perry Blake - Perry Blake (1998) Er staan wederom weer 'n aantal pareltjes op alsmede skipmomenten. Maar ik blijf maar genieten van al dit gemiste rijkdom aan prachtmuziek. Hoe kan ik ze nou over het hoofd hebben gezien?

Tijdloos is een zware offer die kunstenaars moeten opperen. Daar wordt nooit iemand rijk van.

Hoor voor het eerst iets van Divine Comedy. Fraai. Maar ik dacht eerst werkelijk naar Peter Hammill te luisteren.

Amen!

Heeft onze vriend ze overigens veel mooier gemaakt Our Mutual Friend?

Nou ja misschien ook wel maar niet veel in ieder geval, wat een pracht en praal!

ja heb had ik ook, hoewel Hammill wel iets zwaarder op de hand is en The Divine Comedy vooral weelderiger. Dit is het tweede album dat ik van TDC luister en net als Regeneration prachtig. De laatste had tot gisteren een streepje voor, mogelijk door de OK Computer sound, maar vandaag luistert deze fluwelen barokke bak herrie weer beter weg. Onbegrijpelijk dat ik dit destijds links heb laten liggen.