Steve Gibbons & The Dylan Project - The Dylan Project (1998)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Woodworm
-
Colours to the Mast (2:46)
-
When the Ship Comes (3:10)
-
Simple Twist of Fate (6:13)
-
Highway 61 Revisited (4:23)
-
It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry (2:58)
-
4th Time Around (4:25)
-
I Am a Lonesome Hobo (3:18)
-
Peggy Day (2:08)
-
Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again (7:08)
-
Dark Eyes (3:49)
-
Down Along the Cove (3:17)
-
Absolutely Sweet Marie (4:33)
-
I Want You (3:23)
-
Winterlude (2:48)
-
Ring Them Bells (3:27)
0
geplaatst: 22 mei 2009, 14:33 uur
Een hobbyproject van veteranen. 60s Birmingham rocker Steve Gibbons en zijn gitarist PJ Wright bundelen hun krachten met de folkrockers van Fairport Convention en doen een tribute album met Bob Dylan songs dat uitkwam op Fairport's Woodworm label.
Nu hebben tributes nogal eens iets "cheesy" over zich, maar dit is een uitzondering. Zo is de tracklist al vrij bijzonder in die zin dat het geen nagespeelde versies zijn van Bob's bekendste nummers, maar geregeld wordt obscuurder materiaal getackled. En hoe; deze band staat als een huis. De fundering is van Fairporters Simon Nicol, Dave Pegg en Gerry Conway; de meesterlijke lead (/pedal steel/slide-) gitaar is van PJ Wright en de charismatische Gibbons doet een Dylan stem waarvan Dylan zelf zou mogen dromen dat-ie 'm had. Resterende Fairportleden Ric Sanders en Chris Leslie hebben ook nog een gastoptreden hier. Live werd het dak er geregeld afgeblazen, zoals ik een paar keer heb mogen meemaken. The Dylan Project werd populairder dan de heren dachten en er volgden nog een live- en een tweede studio-album; nu en dan treden ze nog steeds op, zij het tegenwoordig met een zekere Phil Bond in plaats van Simon Nicol.
Aanrader! Let ook op de geheel in Dylan stijl geschreven opener Colours To The Mast, een door Gibbons geschreven ode aan de Zim.
Het contact met Fairport Convention en introductie in de folkrockwereld zou voor Gibbons' gitarist Wright aanleiding zijn om een jaar later zijn eigen folkrockformatie op te richten, het onvolprezen Little Johnny England.
De originele CD is al een tijd lang niet meer te vinden maar vorig jaar bracht The Road Goes On Forever een 2CD uit waarin dit album plus de live opvolger zijn opgenomen (The Dylan Project/Live at Cropredy Festival 1999).
4.5****
Nu hebben tributes nogal eens iets "cheesy" over zich, maar dit is een uitzondering. Zo is de tracklist al vrij bijzonder in die zin dat het geen nagespeelde versies zijn van Bob's bekendste nummers, maar geregeld wordt obscuurder materiaal getackled. En hoe; deze band staat als een huis. De fundering is van Fairporters Simon Nicol, Dave Pegg en Gerry Conway; de meesterlijke lead (/pedal steel/slide-) gitaar is van PJ Wright en de charismatische Gibbons doet een Dylan stem waarvan Dylan zelf zou mogen dromen dat-ie 'm had. Resterende Fairportleden Ric Sanders en Chris Leslie hebben ook nog een gastoptreden hier. Live werd het dak er geregeld afgeblazen, zoals ik een paar keer heb mogen meemaken. The Dylan Project werd populairder dan de heren dachten en er volgden nog een live- en een tweede studio-album; nu en dan treden ze nog steeds op, zij het tegenwoordig met een zekere Phil Bond in plaats van Simon Nicol.
Aanrader! Let ook op de geheel in Dylan stijl geschreven opener Colours To The Mast, een door Gibbons geschreven ode aan de Zim.
Het contact met Fairport Convention en introductie in de folkrockwereld zou voor Gibbons' gitarist Wright aanleiding zijn om een jaar later zijn eigen folkrockformatie op te richten, het onvolprezen Little Johnny England.
De originele CD is al een tijd lang niet meer te vinden maar vorig jaar bracht The Road Goes On Forever een 2CD uit waarin dit album plus de live opvolger zijn opgenomen (The Dylan Project/Live at Cropredy Festival 1999).
4.5****
* denotes required fields.
* denotes required fields.