Aka Moon - Guitars (2002)

Guitars is gitaarjazz van hoge kwaliteit. Recensie volgt nog wel.

Tja, ik had hier net een grote recensie getypt toen die verdween. En ik heb niet echt meer de fut om er nog zo één te typen. (hoewel het werk dat wel verdient)
Kortom;
een magnifiek album vind ik dit. Ik was echt verbijsterd door dit werk.
Was eerst wat bang dat het zou tegenslagen door de samenwerking met drie topgitaristen (Gilmore, Van Dromael en Prasanna). Maar het blijkt een echte meerwaarde te zijn.
Dit is echt pure muzikaliteit en virtuositeit. De muziek blijft etnisch getint en doet wat denken aan Arabische gitaarmuziek. De fijne snaargeluiden geven me dat gevoel. Alles is ook erg dansbaar. De groep durft er snel te gaan. Ik hou ervan. Het album is doordrenkt van de hoge tonen en dat levert echte climaxen op.

Het eerste nummer is een prachtige intro om de twee volgende nummers in te leiden. Vanaf het twee nummer komt de drum en altsax erbij en wordt de energie meteen het album ingepompt. Elk nummer bouwt ook verder op het geluid van het vorige nummer. Het is een hecht geheel.
Alles blijft ontzettend boeiend. Het album staat als een huis. Wereldklasse is dit.

Oja; ik heb gezien dat het album eveneens te vinden is op een blogspot: http://jazz-rock-fusion-guitar.blogspot.com/2007/06/aka-moon-guitars-2001-192.html
Luister het, je zal het niet beklagen.

Ik heb het allemaal al gehoord, het geluid van de gitaren is voor mij een mengelmoes van tientallen gitaristen, zelfde geld eigenlijk voor de bassist en de drummer, sax is een Steve Coleman kloon/adapt.
Ik mis een eigen identiteit van de muzikanten.
Voor mij dus niet een bijster origineel album, ook niet echt muziek die indruk maakt en blijft hangen, sorry.

Blabla, slaat de spijker precies op zijn kop..
Alleen vind ik het niet onaardig klinken, het album bij vlagen iets speels, dit zijn voornamelijk de gitaren, de virtuositeit waar thejazzscene, hoor ik zeker terug in dit album, Alleen die climaxen? de totale sound is tamelijk vlak, er zijn zeker momenten die ik waardeer. Alleen komen die veel te weinig voor om dit een meesterwerk te noemen of om er uberhaupt enthousiast over te zijn. dit klinkt mij ook nog iets te netjes, geen waaghalserij maar gewoon spelen zoals je dat geleerd heb op de muziekschool.

Muziekscholen zijn wat mij betreft de nagel aan de doodskist van geimproviseerde muziek.
Improviseren leer je niet uit een boek, dat moet je doen, je moet op je bek gaan en er wat van leren.
Mensen van de muziekschool zijn meestal technisch virtuoos maar muzikaal vaak een kneus.
Techniek hebben ze geleerd, muzikaliteit niet.

ik bedoelde het niet als positief , mocht je dat denken

Nee, ik begreep direkt dat je hetzelfde bedoelde als ik, wilde het alleen even wat duidelijker maken.

Tja, ik begrijp wat jullie bedoelen hoewel ik het niet meteen met de muziek kan linken.
Ik denk namelijk juist het tegenovergestelde: erg muzikaal en er zit veel reliëf in de muziek. Het spel van geven en nemen wordt ook erg mooi gespeeld tussen de verschillende artiesten.
Muziek moet goed aanvoelen en staan als een huis hoe minimaal het ook mag zijn. Jazz hoeft niet altijd vol gitaarjams of langdurige saximprovisaties te zitten. Het kan ook anders (gedoseerd bijvoorbeeld) en dat wil niet meteen zeggen dat je volgens een vast patroon speelt (muziekschool).

Dit album is voor mij een beetje als havermoutpap: op zijn tijd wel lekker (ja dat vind ik ), maar wel een beetje een grote massa zonder veel variatie. Net zoals pure havermoutpap niet lekker is (er moeten natuurlijk wel appel en basterdsuiker bij), zou ik ook dit album niks vinden als die Arabische invloeden en andere hoogtepuntjes er niet in zaten. Bijvoorbeeld A La Luce Di Paco vind ik best mooi opgebouwd (hoewel het wat mij betreft net ietsje te lang duurt voordat de drums inzetten, maar goed). Er zijn nog wel een paar andere momenten waarbij ik denk 'dit zit leuk in elkaar', maar er zijn te weinig van die momenten om dit album boeiend genoeg te maken.

Al met al vind ik dit album een score van 3,5* waard.

Ik kan me daar ergens wel in vinden, en zou het zelfs 'typisch Belgisch' willen noemen: er zijn namelijk wel meer 'De Werf'-platen die heel strikt volgens de regels van de kunst verlopen en waar je je absoluut geen live-performance bij kunt voorstellen. Dat gevoel heb ik toch bij AKA Moon (en ook bij muziekschool-muzikanten ): intelligent en rechtlijnig spel, waar geen potten worden gebroken, maar gewoon - uit de losse pols, doch nergens nonchalant - gespeeld wordt. Vooral Cassol (op sax) is voor mij het bewijs dat er via beheerst en übergecontroleerd spel ook pure jazz kan gemaakt worden - al kan men hem inderdaad een gebrek aan identiteit verwijten.

Voor mij een plaat die genoeg variatie te bieden heeft, en waar de aangezwollen bassen vreemd genoeg niet gaan vervelen. Fijn album!

Klopt, dat is inderdaad een fenomeen dat ik ook al heb opgemerkt. Ik zou het enkel verkeerd vinden dat zulke half-geïmproviseerde stukken als minderwaardig bestempeld zouden worden.

ik vind het een nietszeggende 'kijk ons eens jazz maken'-plaat.
Laat me echt volledig koud en dus niet eens helemaal afgeluisterd; reeds halverwege met een gevoel van verlossing mijn vinger druk uit te laten oefenen op het knopje met het vierkantje.