Terry Callier - Turn You to Love (1979)

Callier heeft hier gelukkig de disco-experimenten van Fire On Ice achter zich gelaten. Hij bouwt hier zonder al te veel consessies op zijn eigen kunnen en een standvastige koers in tegen disco aanleunende soft-soul met jazzy invloeden is het resultaat.
Kwa intensie en sfeer doet het geheel me een beetje denken aan Boz Scaggs' Slow Dancer: Het is wel geschoeid op een kommersjele leest maar de afdeling kwaliteitsbewaking heeft konstant een behoorlijk streng oogje in het zeil gehouden.

De herinterpretaties van Ordinary Joe ( met een naar mijn smaak iets te strakke drumpartij ) en Occasional Rain vallen prima binnen de rest van de orginele songs. De vreemde eend in de bijt is Steely Dan's Do It Again, maar dat is het eigenlijk alleen doordat hij de zang van dat nummer gedubbeld heeft waardoor zijn zang vlakker is dan we van hem gewend zijn. Kwa arrangement past ook dat nummer prima binnen het raamwerk van de plaat.

Kortom, na Occassional Rain is dit IMO zijn meest stabiele 70s album.

We zijn het wel vaker niet eens, Droombolus. Je vergeet onder andere zijn absolute meesterwerk What color is love, waar iedere noot raak en urgent is! Er staat wel IMO, maar je slaat volgens mij de plank volledig mis. Mensen krijgen nu de indruk, dat dit tot zijn beste werk behoort, en dat klopt natuurlijk niet.

Ik vergeet helemaal niks, ik zeg alleen maar wat ik er van vind. Jij mag best wat anders vinden, even goede vrienden ...........