Jess Roden - The Player Not the Game (1977)

Drinking again is een van de mooiste nummers ooit gezongen

Een miskend talent wat mij betreft, en gezien alle reacties op zijn oeuvre op deze site is Roden in Nederland niet meer dan een voetnoot gebleken. Terwijl de beste man vooraan heeft gestaan bij het uitdelen van zangcapaciteiten.

Hoewel Roden al naam maakte met The Alan Bown en Bronco is hij wellicht bekender vanwege zijn werk met The Butts Band. Na het overlijden van Jim Morrison verbleven de overgebleven leden van The Doors enige tijd in Engeland. Hier maakten zij kennis met Jess Roden. In deze samenstelling maakten de heren 1 titelloze plaat, heerlijk swingende rhythm en blues maar het maakte maar weinig tongen los.

Na dit avontuur besloot Jess het solo te gaan proberen, ervaring genoeg en hopende op meer succes timmerde hij in diverse samenstellingen aan de weg. The Player Not The Game is zijn 2e soloplaat en het is
een overwegend rustig album.

Zijn titelloze solodebuut uit 74' kan mij een stuk beter bekoren. Die schijf bevat een fraaie mix van dampende funk, fijne soul en swingende rhythm & blues, een prima debuut. De plaat is deels opgenomen in New Orleans en lichte invloeden uit deze lome stad zijn merkbaar op de schijf.

Voor The Player Not The Game tapt Roden uit een ander vaatje, het songmateriaal is overwegend rustig van aard en zal de liefhebber aanspreken die laat op de avond tot rust wil komen. Soulvolle songs voor bij een nachtkaars en daar is niks mis mee. Dat geldt ook voor man's stem, wat blijft Roden toch een prachtige stem hebben. Voor mij is het allemaal echter te rustig en mis ik de veelzijdigheid van zijn voorganger. Slecht is het niet maar een gebrek aan spanning en afwisseling breekt deze plaat op. Beste song; Woman Across the Water, de arrangementen en achtergrondzang maken het tot een fijne track.

Ik hoorde Jess Roden voor het eerst op het nummer Australian Lady van Keef Hartley. En wat krijg je dan, dan ga je verder zoeken wat hij nog meer heeft gedaan in de muziek.

Zijn bijdrage bij Paul Kossoff in Molten Gold met Paul Rodgers, zijn versie van You Can Leave Your Hat On.
Maar ook bands als Seven Windows, Bronco, The Rivits en Butts Band kwamen voorbij. Die laatste met het prachtige Be With Me, voor mij één vd mooiste nummers ooit gemaakt.

Nu dan dit album. Voor mij geen bekende namen bij de muzikanten, behalve dan gitarist John Tropea.
Album kabbelt lekker door. Drinking Again vond ik niet veel aan. De rest leuk.
Ik geloof dat ik Misty Roses, het is origineel van Tim Hardin, de leukste vind. Of toch Woman Across The Water of In Me Tonight?

Maakt niet uit. Het is allemaal onderhevig aan sfeer en beleving. Morgen kan alles weer anders zijn.

Roden's meest soulvolle plaat met hier en daar een jazzy stuk, een lichte funky inslag en kalme arrangementen op een tapijtje van pianoklanken. Nergens slecht maar inderdaad; hier moet je wel voor in stemming zijn. Een plaat voor een lome zondagochtend en daar is niks mis mee. Ik geef echter de voorkeur aan zijn solodebuut uit 74', de combinatie van Rhythm & blues, funk en soul leverde een dampende plaat op. Vreemd toch, dat een man met zo'n weergaloze stem nooit een groot publiek heeft bereikt. Echter afgaande op deze wat modaal klinkende plaat is dat ook weer niet zo onlogisch. The Player Not the Game is zo'n plaatje dat zich nergens in onderscheidt, ook niet destijds in 77'.