Until Death Overtakes Me - Symphony III: Monolith (2006)

Soon..., wat een fantastisch stukje muziek. Gitzwarte doom bepaald voor het merendeel de sfeer; wat een dreiging geven de korte (distorted?) gitaaruitbarstingen, en is dat een heel diepe grunt die ik vaagjes op de achtergrond hier en daar voorbij hoor komen? Je zou toch zweren dat na 25 minuten van dit soort sfeermakerij de wereld definitief verloren is, maar dat is volgens de laatste minuten helemaal geen reden om somber te zijn. Een enorm gevoel van gemak en rust maakte meester van me toen de toon lichter werd. De lichtere soundscape geeft de ochtend van het einde aan. Een last valt van je schouder. Het is allemaal klote, het blijft klote, en je legt je er volledig bij neer. De auto's die het straatbeeld ontsieren zijn er even niet, want ze zijn er nou eenmaal. Met het voller worden van het geluid wordt de emotie van het gemak geaccentueerd, en baal je dat die 32 minuten erop zitten.

Als deze Belgen met de rest van dit album op dezelfde manier emoties naar voren kunnen brengen zonder eentonig te worden, zal Symphony III: Monolith zeer de moeite waard gebleken zijn.