0
geplaatst: 9 juli, 23:16 uur
Eind jaren 60 broeide en giste het in Engeland op muzikaal gebied. Kruisbestuivingen te over, (sub)genres als blues, rock, soul, folk, funk, country en nog wat psychedelica werden soms tegelijk in een blender gegooid en dat leverde hier en daar enkele hele fraaie platen op.
Bronco was een collectief met zanger Jess Roden aan het roer, die ook niet vies was van diverse muzikale invloeden. Het is echter altijd een band geweest die in de marge opereerde.
Ace of Sunlight is een mooie plaat die weliswaar niet direct een potpourri aan diverse stijlen vormt, maar waar men op fraaie wijze blues, country, soul en rock tot een geheel weet te smeden.
De lichte psychedelische elementen en percussie in een nummer als New Day Avenue zijn bijvoorbeeld niet te versmaden.
Grote blikvanger is zanger Jess Roden, de man heeft lenige stembanden en hij voegt een dosis soul toe aan het songmateriaal.
Het is jammer dat Bronco net te weinig eigen smoel vertoonde en de plaat nogal braafjes in elkaar steekt. Dat men het wel kan blijkt wel uit een song als Woman, een dampende energieke track waar Roden de show steelt met zijn vocalen.
Men had wel meer van dit soort titels op plaat mogen knallen, nu blijft het bij enkele momenten.
Desalniettemin zal elke bluesrock liefhebber die niet vies is van wat country en folkinvloeden wel wat van zijn gading kunnen vinden op dit schijfje.
O ja, de productie is - zoals zo vaak het geval was in de jaren 70 - om door een ringetje te halen. De sound ademt een en al charme.
Bronco was een collectief met zanger Jess Roden aan het roer, die ook niet vies was van diverse muzikale invloeden. Het is echter altijd een band geweest die in de marge opereerde.
Ace of Sunlight is een mooie plaat die weliswaar niet direct een potpourri aan diverse stijlen vormt, maar waar men op fraaie wijze blues, country, soul en rock tot een geheel weet te smeden.
De lichte psychedelische elementen en percussie in een nummer als New Day Avenue zijn bijvoorbeeld niet te versmaden.
Grote blikvanger is zanger Jess Roden, de man heeft lenige stembanden en hij voegt een dosis soul toe aan het songmateriaal.
Het is jammer dat Bronco net te weinig eigen smoel vertoonde en de plaat nogal braafjes in elkaar steekt. Dat men het wel kan blijkt wel uit een song als Woman, een dampende energieke track waar Roden de show steelt met zijn vocalen.
Men had wel meer van dit soort titels op plaat mogen knallen, nu blijft het bij enkele momenten.
Desalniettemin zal elke bluesrock liefhebber die niet vies is van wat country en folkinvloeden wel wat van zijn gading kunnen vinden op dit schijfje.
O ja, de productie is - zoals zo vaak het geval was in de jaren 70 - om door een ringetje te halen. De sound ademt een en al charme.
* denotes required fields.
* denotes required fields.