Fragments of Mangled Minds - the Album (2006)

#@%#% Shit, bericht weg, alweer, dat overkomt me steeds vaker de laatste tijd.

Ah, had hem nog voor het grootste deel opgeslagen gelukkig .

Hier komt hij:
Een 4* geven aan een verzamelaar heeft weinig zin. Het is veel zinvoller om de tracks appart toe te lichten. Dit omdat er nogal een verschil in nummers kan zijn bij een verzamelaar en het ene nummer het cijfer juist omhoog of juis omlaag zou kunnen trekken.

Hier komt dus mijn toelichting :

Erased from Existance van Cytech begint als eerste. Cytech kende ik al van zijn 6th Sense EP, ook op dit label. Dat is zeker een van de betere releases die op dit label verschenen is, dus ik verwacht er veel van. Het begint met een grappig sample'tje van een raar soort orkest, en dan beginnen de rateltjes te ratelen. Het ratelt lekker door, lekker luchtig ook, met op de achtergrond de sample die steeds word herhaalt, en dan...Komt er zo'n heerlijk melodielijntje. Dan word het nummer wat zwaarder zijn de rateltjes wat heftiger. Vooral die sample's, melodietjes en andere geluidjes naast de rateltjes zijn erg leuk. Alhoewel zijn andere tracks op de 6th Sense release toch ietsje beter waren. 4*

HLS Grim - The Eating begint lekker duister. Dan komen er zoefjes om de hoek kijken, en lekkere rateltjes. Het lijkt net alsof er apen meedoen! Ook nog leuke piepjes, en de steeds terugkerende zoefjes natuurlijk. Het nummer komt hier en daar wat emotioneel over. Het is beter dan voorgaande nummer. Alleen jammer van de te lange intro. 4,5*

En dan Mystification - One Step from Hell. Mystification maakt zeer goede en leuke nummers, dus hier verwacht ik wel wat van. Lekker drijgend intro, met opzwellende rateltjes. Helaas is het nummer wat minder, de rateltjes zijn wel leuk, maar de bassen missen een beetje aan kracht. Het nummer is wel leuk verder, vooral dat piepje dat door het nummer loopt. Dan valt het nummer ergens weg, en dan zwelt het weer aan. Dan volgt weer een anti-climax en ratelt het weer door. Toch heb ik het gevoel dat het veel beter kan, er zit gewoon te weinig kracht in het nummer. Jammer, maar meer dan een 3* kan ik er niet van maken. Jammer, een gemiste kans Mystification.

Gasmask 71 - Seven Days of Death begint een beetje vaag met een raar krijs-piepje. Dan zijn de rateltjes, of beter gezed, is er een rateltje. daar komt nog een rateltje bij, en aan de andere kant komt dat ene krijs-piepje weer terug. Net als het voorgaande nummer mis ik een beetje kracht, een beetje gevoel ook. Het rattelt maar door, maar je hebt de hele tijd het gevoel, dit kan veel beter! halverwege komen de bassen om de hoek kijken en weet je wat je gemist hebt. Toch is het nummer wat zielloos. 3,5*

En dan weer een hele andere koek mensen. Zubcore - Ave Satanis
is zo'n inmens goede track, wow! Elke keer als ik hem luister verbaas ik me er nog over. het is dan ook jammer dat Zubcore weinig andere dingen gedaan heeft, een aantal remixjes, maar dat was het wel. Dan weer terug naar degeweldige track. Had ik het bij het vorige nummer nog over zielloos-heid en te weinig gevoel, da is deze track zo gevoelig als wat. Die sublieme melodie op de achtergrond, die hier en daar opduikende sample's, en natuurlijk de rateltjes. De rateltjes zijn hier het minste onderdeel van de track, maar dit neemt niet weg dat er lekker word doorgeratelt, met hier en daar een break of een vastlopertje. Dikke 5* voor deze track. DAMIEN DAMIEN DAMIEN DAMIEN!!!

Egoshoota - What Ever It Means begint een beetje raar, een zacht rateltje en een gitaarpieplijntje, die je in donkere ambient verwacht tegen te komen. Dan word het rateltje iets harder en zuigt het steeds meer naar de voorgrond. Dan opeens zijn er heerlijke bassen. Ik ga ze maar kikerbassen noemen, omdat er een soort kikerachtig geluid/sample bijkomt. Wodah, Wa, wodoch Wodah. Hier en daar ook noch andere dierachtige piepjes. IeoeIeoeIeoeIoe. Heerlijk afwisselende track. 4*

PhiziX - Haloperidol begint als een dromerig ambient-nummer. Dan hoor je de ratels aanzwellen. De rateltjes en basjes blijven op de achtergrond, en de ambient heeft de overhhand. Dan hoor je iemand iets zeggen, en dan barst de sample los. Niet al te harde, maar lekker vette, dikke sample (dikke in de vorm van dat het dikkig klinkt, niet in de zin van dik vet cool ). Dan heeft de ambient weer de overhand, dan weer de rateltjes. C'mon, c'mon komt er als sample voorbij. Het leuke is dat hier en daar een soort scheerapparaat geluidje te horen is, echt grappig. Een mooie 4*

En nu is Hemoglobin - Fatal Dose aan de beurt. Begint een beetje raar, met hier en daar een zeer vette bas. Dan breekt het los. Wat een vet nummer zeg! Redlijk druk, lekker veel afwisseling. En vooral, wat een vette bassen zeg! Heerlijk, op afwisseling van de wat rustigere nummers op deze verzamelaar. Lekker opzwepend ook, Oeh, met hier en daar ook een vatlopende ratel. En gelukkig niet al te lang. Dit nummer verdient een dikke 4,5*

Reemo - Come Closer begint erg kitscherig met zo'n orgeltje, maar wel leuke rateljes en beats. Wel leuk, maar ik houd er inet van als tracks zo kitscherig zijn. Dan gaat dat vervelende orgeltje een beetje weg, alhoewel het hier en daar og wel opduikt. "Ypur Going Down. En dan ontward het nummer in een vet festijn van lekkere beats en rateltjes. Natuurlijk met nog allemaal bijgeluidjes, en de smple "Your Going Down". Dan hoor je er een soort rare melodie in, achter alle rateltjes en bassen opgesloten. Net alsof het eruit wil. Dan sterft het even weg, en dan is die er weer. Dan houden de rateltjes op en dan hoor je de melodie duidelijker. Als De track dan weer verder gaat met ratelen, hoor je de melodie niet meer jammergenoeg. Op het eind zit er nog een fijn eindmelodietje, heerlijk. Zit een beetje te twijfelen tussen een 4 en 4,5, laat ik het maar op een 4,25* houden.

Mark Tailor - DOTD begint alsof je middenin een horrorfilm zit. Donkere geluiden, iemand die zit te krijsen en te kotsen. Dan komen de rateltjes en de, wat zeg ik, DE geweldige bassen. Lekker loom, dat past hier zeker bij. Lekker lome, maar vooruitslepende track. Hier en daar weer een sample uit de horrorfilm en hier en daar een mooi melodie-lijntje. Heerlijke track, alleen je word er een beetje loom van.Een 4*

En nu het laatste nummer, Necron99 - The Evil Inside. Het begint weer met een sample uit een film. Wat een vreemde bas dan opeens, helemaal vervormd. Lastig te omschrijven, maar het doet erg modern aan, niet van, het is nu in, maar meer van, futuristisch enzo. Zeker de raarste track, en ik weet ook niet echt wat voor een cijfer ik nu moet geven. Een 3,5*, of toch een 4*? Lastig, Lastig.

En mensen die nieuwsgierig zijn geworden, hij is gratis te downloaden bij www.blackhoe-recordings.com[/url] . Daar ga je naar Downloads, en dan zie je rechts van je een rij met albums. Dan moet je op BH015LP kliken en dan download je het.

Nu maar hopen dat mensen hem ook gaan beluisteren, anders is alles wat ik schrijf voor niks geweest

Op zijn tijd kan ik wat electronisch geweld (al zijn er natuurlijk nog veel extremere vormen aanwezig dan drum'n'bass) als afwisseling van de de vele ambient en dergelijke best wel waarderen.

Dit album begint precies zoals ik het graag wil hebben, licht dreigende tonen waarna de heerlijk vernietigende dnb trommeltjes (of deathstep, om maar weer een van de eindeloze hokjes te creëren) erin klappen. De bijbehorende 'stoere' uitspraken als erased from existence zijn dan al snel vergeven. Wat me wel stoort zijn de oldschool geluiden die af en toe opeens langskomen. Nogal misplaatst.

The Eating opent rustig en sfeervol. Na de nodige dood-en-verderf samples maken de lelijke beats pijnlijk duidelijk dat het meer minimale geluid van het begin veel krachtiger is. Vervelend nummer.

De derde track is weer redelijk typisch, een dreigend begin en een korte stilte, waarna het geheel losbarst. Op zich niks mis mee, maar het klinkt redelijk ongeïnspireerd.

Seven Days Of Death is een welkome afwisseling met cleane beats vanaf het begin. Na een aantal minuten begint het jammer genoeg toch wel een beetje te slepen.

Ave Satanis zou je gelijk wel willen skippen vanwege de lelijke geluiden die een even lelijke melodie vormen. Een aantal puberale samples en het geheel is compleet. Next.

Gelukkig klinkt het nummer van Egoshoota alweer een stuk fijner. De opening in ieder geval, want de rest van de track is weinig speciaal.

Aangekomen bij Haloperidol moet ik zeggen dat het album mij reeds een beetje tegen begint te staan. Ik begin te verlangen naar wat betere muziek, en dat is geen goed teken. Morgen nog maar een luisterbeurt proberen.

Dit keer weet ik het tot Fatal Dose vol te houden. Mooi begin met diepe geluiden en beats tegen de 200BPM om het levendig te houden. Niet verkeerd. Vooral de 'doorslaande' rateltjes af en toe zijn erg fijn.

Come Closer is andere koek. Het begin doet denken aan een kalme trance/house-track. Wanneer de trommels vanuit een verre diepte op je af komen (erg mooi) weet je dat dit niet het geval is. Een van de wat betere nummers.

De bijdrage van Mark Tailor wisselt goed af, en is een stuk lomer dan al het voorgaande.

De afsluiter vind ik dan weer helemaal niks, waarna ik letterlijk en figuurlijk klaar ben met dit album. Doe mij dan toch maar wat spul van Limewax, Current Value, SPL, Eye-D/Hidden en dergelijke, dat heeft wat mij betreft toch wat meer inhoud. Krappe 2,5*.