Dit moet nog een beetje inzinken. Zeer naargeestig en somber plaatje. Zeker voor een Blue Note release uit die tijd (terwijl daar ook genoeg avant-garde tussen zat). Grachan's gemoedstoestand kan niet al te geweldig zijn geweest ten tijde van het opnemen van deze plaat. Ook verbazingwekkend hoe gecontroleerd deze plaat is en hoe weinig 'opgetogen' er wordt gespeeld. Zeker als je kijkt naar deze - toch wel klasse en vooral succesvolle - line-up. Twee sidemen van Miles Davis die ook hun eigen succes zouden kennen en een sterke ritmesectie. Cecil McBee is misschien wel de meest essentiële jazzbassist van de late 60's en vroege 70's.
Al met al is het een zeer interessant plaatje van deze trombonist. Vooral bekend van zijn vele bijdrages aan andermans klassiekers, maar die toch ook zelf prima de kopman kon wezen. Enkel jammer dat hij niet zo vaak die kans heeft mogen krijgen. Some Other Stuff kan ik nog wat moeilijk grip op krijgen, maar zijn werk voor Jackie McLean heeft immer naar meer gesmaakt. Gewoon over een tijdje weer eens opleggen, zo zal het devies moeten luiden.