Brian Eno - The Shutov Assembly (1992)

Mooi als klanktapijt, want vanuit de achtergrond dringt het goed tot me door. Ik had m'n speler nog op 'repeat track' staan en pas na een kwartier kwan ik erachter doordat ik in m'n playlist ging kijken welk heerlijk nummer er op stond dat het nummer 1 nog steeds was. Tot zover dringt het dan nog niet door. Nu ik een beetje ziek ben is veel muziek voor mij niet helend genoeg en gaat het irriteren, ook veel ambient. Deze plaat doet het echter uitstekend. Heel aangenaam en proper uitgevoerd. Nummer 3 heeft Eno met het hele volgende album Neroli nog eens uitgerekt overgedaan. Een nummer waar bastoontjes uitgekiend van timing veranderen. Het lange nummer Ikebukuro is ook prachtig minimalisme voor mij en mag wel een flinke tijd door blijven gaan.