Current 93 - Dogs Blood Rising (1984)

Ik ben best een liefhebber van Current 93, maar dit album trek ik maar net (en meestal helemaal niet: dan kan ik het zeker niet uitzitten).
Soms ergens op de achtergrond is het wel te doen maar dat is met dit album niet echt de bedoeling lijkt me. Ongetwijfeld snap ik dit gewoon niet.
So be it.......

Ze maakten ook meer Industrial muziek toch? (voor 1990) David Tibet was op dat moment geloof ik helemaal vergiftigd met haat naar de Christelijke God toe. Na deze periode kreeg hij een visioen en werd hij verlost van zijn kwelgeesten om vervolgens meer de Neo Folk kant op te gaan. Muziek uit Current 93's prehistorie kan mij ook niet echt bekoren. Dood en verderf spreekt er uit.

Ik heb thuis aardig wat rare, duistere en zwartgallige muziek, maar dit album spant toch wel de kroon. Ik weet niet eens of ik het fantastisch vind, of het totaal verafschuw. Desalniettemin fascineert het album me mateloos. Let op het kinderstemmetje dat de teks van "Falling back in fields of rape" overneemt. Erg naargeestig allemaal.

Jaren geleden las ik eens iets over een jongen wiens favoriete band dit is. Hij mocht het echter onder geen voorwaarde draaien van zijn vriendin. Zelfs niet als zij de hort op was en hij alleen thuis zat. Blijkbaar doet het iets met mensen, al is het soms het tegenovergestelde...

Voorlopig even geen punt voor deze zalige verdorvenheid...

Latere albums klinken heel anders hoor. Niet zoveel haat meer als op dit album tentoongespreid wordt en muzikaal gezien ook veel softer. Het album Soft Black Stars staat bijvoorbeeld vol met melancholische pianoliedjes. Beetje overdreven reactie van die vriendin dus

Maar ik ben het met je eens, veel zwartgalliger dan dit wordt muziek niet. Het maakt mij eigeniljk niet uit wat Current 93 maakt, ik vind het allemaal geweldig.

Dit was de eerste Current 93 plaat die ik hoorde, het zal ergens begin jaren 90 zijn geweest. Ik kende ze helemaal niet, liep er in de bibliotheek tegenaan. Vanwege de fascinerende cover en titels van de nummers geprobeerd. Wat een bizarre ervaring was dat. Dit is toch heel anders dan de neofolk die Tibet later maakte.

Het is fascinerende macabere waanzin die je niet te vaak moet horen. Ook wel leuk hoe Simon en Garfunkel door de mangel worden gehaald in St Peter's Keys All Bloody.

Antichrist!!

'Falling Back in Fields of Rape'. Wat een ellende. Is er ooit een naarder nummer gemaakt? Wel heel goed overigens. Vooral door dat enge kind halverwege. Maar dit moet je niet te vaak luisteren.

Om logische redenen begint hier mijn ontdekkingsreis met current 93 en dat is meteen een stevige. Apocalyptische, duistere muziek op dit album wat me een beetje doet denken aan de film midsommar. En oja, volgensmij ook een klein beetje antichrist lol.
Dit zwartgallige album ga ik niet vaak opzetten, maar hem vergeten doe ik ook niet.
Prachtige hoes overigens!