Deinonychus - Deinonychus (1999)

Dit album klinkt ten opzichte van zijn voorganger een stuk organischer. Doordat er een extra muzikant ten tonele is verschenen, voorheen deed Marco Kehren alles zelf, klinkt de muziek meer overtuigend. Er is meer aandacht besteed aan de melodieën en de drums (door het toegevoegde bandlid ) die daardoor veel afwisselender klinken, en vooral proffesioneler.

Nog steeds voeren de hevig geëmotioneerde zang, de ultra-trage drums en de dromerige, depressieve gitaarlijnen de boventoon. Op dit album echter zijn de nummers individueel een stuk beter, zijn ze afwisselender en over het geheel genomen is dit album iets toegankelijker.

Voor de echte doorgewinterde doom-liefhebber.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik dit een hele nieuwe ervaring voor me is. Hele aparte sfeer heeft deze muziek, het lijkt wel of de zanger elk moment een wanhoops daad kan begaan. De langzame doom staat me nog wel aan maar de zang is echt iets om aan te wennen.

Dit album klinkt tot zijn voorgangers een stuk volwassener en compacter van aanpak. Heb ook het idee dat de nummers wat agressiever zijn geworden, en het melodramatische wat meer naar de achtergrond vertokken is. Tot nu toe mijn favo Deino-album