Nels Andrews - Sunday Shoes (2004)

Lekkere slepende americana. Gedempte hese stem. Goede verhalende songs. Bescheiden maar effectieve begeleiders. De twee volgende albums zijn van het zelfde ruwe laken en pak. Welliswaar stoffig door de reis, toch veilig aangekomen. Dat gevoel.

Je hebt van die platen waarbij je na de eerste tonen al denkt, dat gaat iets moois worden. Dat heb ik met deze van Nels Andrews. Het eerste nummer klopt aan alle kanten, mooie dwarse elektrische gitaar zorgt voor een rauwe rand, akoestische instrumenten de hese stem van Nels Andrews met daarbij op de achtergrond Michelle Collins. Nels Andrews is een Amerikaanse singer songwriter, jaren reisde hij door de staten van Amerika en verbleef ook een aantal jaren in de woestijn. De cd heeft daar wel wat weg van, bij een vuurtje in de woestijn worden deze songs gezongen. Het is echte americana/country, maar er zit echt een rauwe rand aan. Goede teksten die gaan over de tochten die hij maakte uitstekende muzikanten zorgen voor een prachtig debuut. De cd werd in Engeland snel opgepikt en lovende kritieken waren zijn deel. Het nummer Jesse's mom zou zo door Alela Diane gezongen kunnen worden.
Een prachtige cd, waarbij je je waant op een veranda in the Staten met ondergaande zon en een houtvuurtje voor je.

in het woud van de vele releases van singer/songwriters in dit genre, zie je wel eens dit soort albums over het hoofd. het is alweer 20 jaar geleden, dat de uit Santa Cruz, Californië afkomstige Amerikaanse singer/songwriter Nels Andrews dit verbluffend goede debuut album maakte. dit album bereikte destijds de nummer 1 plek in de UK Americana lijst en eindigde op de vierde plek van de Europese Americana Top 20 lijst van 2004. toch wel een klassieker in het folk/roots/americana genre. naar mijn mening geen country/rock zoals hierboven vermeld, maar dat terzijde.

op dit debuut horen we 10 uitstekende liedjes van de man zelf, gevat in prachtige arrangementen, gezongen met die rustgevende, zeer herkenbare stem van Nels Andrews. stuk voor stuk sterke composities gedragen door goede melodieën. songs met verhalende teksten voorzien van mooie refreinen.

de geweldige opener "Central Avenue Romance" zet direct de toon. mid-tempo nummers als "Weight", "Denim Scarecrow" en "Petal to a Bee" met het basic bas/drum geluid en een solerende, rauwe elektrische gitaar doen qua sound enigszins denken aan een track als "Out on the Weekend" van Neil Young.

"Jesse's Mom" een ingetogen kippenvel nummer wordt prachtig ingekleurd met accordeon en banjo klanken en de mooie harmoniezang van Michelle Collins. dit nummer wordt gevolgd door "Broken Conversation" nog zo'n ingetogen nummer met in dit geval accenten van mandoline. "Milk and Honey" wordt voorzien van accenten van de banjo en op "Lily Marlene" horen we een subtiele trompet, dat wel aan de muziek van Calexico doet denken. in het mid-tempo "Meadowlake" worden dan weer fraaie accenten gelegd door de pedal steel. het melancholische voornamelijk akoestische, folky "Big Oaks Away" met o.a. een bescheiden banjo, sluit dit album fraai af.

een wat vergeten roots/americana klassieker, dit eerste album van Nels Andrews. een album waar menig hedendaagse singer/songwriter van dit genre jaloers op zou zijn. de opvolgers "Off-Track Betting" en "Scrimshaw" doen er nauwelijks voor onder. zijn vierde en laatste album "Pigeon and the Crow" uit 2019 ken ik niet.

Album werd geproduceerd door Nels Andrews en Jeffrey Richards
Recorded at Little Kiss Studios, Albuquerque, New Mexico

de muzikanten op dit album:
Michelle Collins: vocals
Chris Kitchen: bass
Jeffrey Richards: guitars, banjo
Nels Andrews: vocals, guitar
Heath Dauberman: drums

Special guests:
Brett Sparks: accordian
Jason Daniello: mandolin, lap steel on "Meadowlake"
David Gutierrez: pedal steel
Sarah Kramer: trumpet
Ryan Martino: guitar solo on "Weight"
Testy Kool: bells and tambourine on "Meadowlake"

Terecht door potjandosie een vergeten klassieker genoemd. Maar niet door mij vergeten, want ik leerde hem destijds met dit album kennen. Heerlijk album, maar destijds kwam ik weliswaar heel vaak op dit prachtige forum, maar het posten van berichten is voor mij pas iets van de laatste jaren.

Na dit mooie album volgde Off Track Betting, dat ik ook mooi, maar toch een tikkie minder vond. Datzelfde vond ik van Scrimshaw. Maar zijn laatste album Pigeon and the Crow vond ik toch te middelmatig.