The Long Ryders - Two Fisted Tales (1987)

Dit was het derde en laatste officiële album van The Long Ryders, de sympathieke roots-rock groep rond Sid Griffin, waarmee hij eer betoonde aan The Byrds en Gram Parsons. Hoewel ze door velen (o.a. op Allmusic.com) hogelijk werden gewaardeerd, blijf ik na beluistering van hun albums achter als enigszins onbevredigde luisteraar. Dat ligt aan de stem van Griffin die zich nu eenmaal niet kan meten met die van zijn favorieten, en ook de liedjes hebben nou niet echt een topniveau, al vind ik ze op dit album wat beter dan die op het debuut. Het tweede album laat ik even buiten beschouwing, omdat ik dat opnieuw wil beluisteren, maar het ontloopt de andere albums waarschijnlijk niet veel.
Positief vind ik de energieke sound en de lekkere krachtige gitaren - in instrumentaal opzicht is het best in orde. Op mijn exemplaar van dit album staan trouwens 4 live-nummers als bonus, en die geven de indruk van een prima live-groep.

Goeje rock historikus die Griffin maar als zanger/komponist schiet hij voor mij toch ook tekort. Veel verder dan "wel aardig" ga ik nog steeds niet komen bij deze plaat. De prominente plaats van de snaredrum in het geluidsbeeld is ook zo tiepies 80s ( denk Huey Lewis, Johnny Cougar etc. ) dat het geheel nogal gedateerd klinkt in de tegenwoordige tijd.

Toch staat er met Harriet Tubman een meer dan prima nummer op ........

Even 4 sterren gegeven voor deze zalige Paisly Underground plaat.
Alleen al voor de heerlijk sprankelende gitaren die vandaag zo zeldzaam zijn geworden.
Veel mooier op LP natuurlijk.
Vinyl voor de jonkies.