Harold Melvin & The Blue Notes - To Be True (1975)

Hier staat in ieder geval Bad Luck op. Een leuk, uptempo nummer. Als de rest vergelijkbaar is, wordt het een hoge score van mijn kant.

Onlangs voor één euro op de kop getikt en vind deze een echte meevaller. Harold Melvin en Teddy Pendergrass wisselen elkaar af als leadzanger. Hoogtepunten voor mij: het titelnummer, 'Somewhere Down The Line', een ballad in de lijn van 'If You Don't Know Me By Now', 'Bad Luck', een vrolijk nummer, met een diepe, gevoelige tekst en 'Where Are All My Friends' dat verder breidt op het thema van 'Backstabbers' van the O'Jays.

WAAR?!!?!?!?!

Record collector | Antwerpen - apen.be

Mijn vast snuisteradres waar je in een kamer vol (understatement, liggen enkele duizenden, niet gerangschikte platen kriskras door elkaar ) tweedehandselpees en -singles kunt vinden voor 1 luttele euro het stuk.

Zeer degelijk SAvdW (zoals ik bijna verwacht van Zinulzki). Teddy's stem vind ik eigenlijk erg sterk (niet alleen op dit album) en de muzikale ondersteuning is prima. Bad Luck kende ik al en dit vond en vind ik een erg sterk nummer. Zowel uptempo als met rustige nummers weten Harold Melvin & The Blue Notes een hoog kwaliteitsniveau te bereiken. Ik ontdek geen zwakke momenten op dit album. Misschien ook geen extreme uitschieters, maar wel een constante kwaliteit van redelijk gelikte (soft-)soul die ik wel kan waarderen. In mijn ogen is dit nummer een dikke 3,5* en misschien zelfs wel een krappe 4* waard.

De arrangementen worden grootser dan de nummers, en dat wordt een probleem. De muziek toont nogal zwaar, maar is in wezen eerder lichtvoetig. Ik blijf elke keer met een vrij leeg gevoel achter.
Uiteraard wordt er prima gezongen, zit het ritmisch best lekker en zijn vooral de blazers heerlijk funky, maar het album blijft te mak en te zoet. Iets meer afwisseling was ook welkom geweest.
Het meest bijzondere nummer vind ik Hope That We Can Be Together Soon, niet omdat het liedje per se zo bijzonder is, maar de gastzangeres en de aanpak van de melodie geven het haast iets betoverends. Het trekt de aandacht, iets wat geen enkele van de andere songs volledig is gelukt.

De term "degelijk" die principal gebruikt is hier wel mooi gekozen. Het album is niet erg verheffend, maar best vermakelijk. Tenminste ik vind deze soul wel lekker voor zo af en toe.

Geen album dat me van mijn sokken blaast, maar daarom zeker niet slecht. In mijn eigen collectie hou ik toch maar bij een verzamelaar van deze mannen, dat is voor mij voldoende.

Ken alleen Bad luck maar dat komt door 2 houseplaten die dit als basis gebruiken (Sensory Productions en Deborah Cox) , maar ben toch nieuwsgierig naar de rest!!