Yakuza - Transmutation (2007)

in 1 woord geweldig

Het lezen van de categorisering van dit album wekte meteen mijn interesse. Metal in combinatie met jazz, hoe zou dat klinken? Snelle nummers bestaande uit bluesachtige riffs met hier en daar een breakdown met daarin een knotsgekke vrije jazzsolo op een trompet. Ik zag het wel zitten en kon niet wachten tot mijn eerste luisterbeurt. Helaas bracht deze luisterbeurt niets van wat ik had gehoopt.

Metal hoort naar mijn mening pakkend te zijn, het hoort je te raken en op je gevoelens in te spelen. Helaas is de muziek van Yakuza bepaald niet pakkend, dit is typische moddermetal die niet zal misstaan in hetzelfde rijtje als Mastodon en The Ocean. Die laatste band vind ik nog behoorlijk te pruimen, maar net als Mastodon kan ik hier weinig mee.

Op dit album horen we een zanger met een rauwe stem die aardig zou passen in een grungeband. Screamen en grunten kan hij ook wel aardig. Zijn kwaliteiten komen het meest naar voren in het nummer Raus, mijn favoriet van Transmutation. Raus is een beetje een shoegazenummer, het wijkt iets af van de rest van deze plaat. Het pleit voor deze band dat ze ook iets anders dan dreunende metal die nog het meest doet denken aan een filerijdende vrachtwagen kunnrn spelen. Wat niet voor deze band, of in ieder geval dit album pleit, is dat Transmutation wel grotendeels uit dergelijke muziek bestaat. De jazzriedeltjes zijn leuke extras die een tikkeltje luisterbaarheid aan het album toevoegen, ik denk echter niet dat het een goed teken is dat ik in een album moet gaan wachten op en zoeken naar leuke puntjes.

In nummers die hard op niets af zijn, zoals Steal The Fire, weet ik eigenlijk helemaal geen leuke puntjes te vinden. The Blinding vind ik ook niet echt een succes. Ik heb er een hekel aan als vocalisten door hun muziek heen lachen, ik heb nog nooit gehoord dat het iets toevoegde en meer was dan alleen irritant. Voor de oplettende lezer; ik ben me er van bewust dat mijn favoriete zanger zich ook wel eens schuldig heeft gemaakt aan lachopnames, ook Kyo's gegiechel kan ik niet waarderen. Dat gekwaak aan het einde van Black Market Liver is nog zoiets. Wat moet ik er in vredesnaam mee? Zombies is nog best een leuk nummer, maar het komt na zoveel gedreun en gespijker dat ik eigenlijk opgelucht ben dat het album bijna voorbij is als ik nummer 11 helemaal heb bereikt.

Ik kan een album dat ik stil op z'n mooist vind geen voldoende geven. Toch doet het mij altijd pijn om weinig sterren te uit te delen, en zeker aan platen die technisch niet verkeerd in elkaar zitten en ook nog eens uiting geven van een zekere artistieke creativiteit. Het zal er ook wel aan liggen dat dit niet echt mijn soort metal is. Voor wie van sludge en gedreun met hier en daar wat jazzgeluiden houdt is dit vast en zeker een topplaat. Zelf vind ik 'm niet bijzonder fijn om te beluisteren.

Na een luisterbeurt of 5 blijft de opener voor mij veruit het sterkste nummer. Sommige nummers doen me denken aan de Deftones, waar ik ook niet echt een liefhebber van ben.

Ik vind de genre omschrijving Metal/Jazz hier overigens niet op zijn plaats. Er is een paar keer een sax te horen, maar dit heeft echt niks met Jazz te maken.

De Deftones? Hoe bedoel je dat? Als ik hier de Deftones in terug had gehoord was mijn beoordeling waarschijnlijk hoger uitgevallen.

Moet zeggen dat het lang geleden is dat ik Deftones heb gehoord, maar qua gebrul en tempo wisselingen, moest ik denken aan een paar nummers van White Pony.

Ik denk dat ik wel begrijp waar je op doelt. Ik hoor daar zelf eerder Mastodon in, en naar die band heb ik dan weer een hele tijd niet geluisterd.