Prefab Sprout - Kings of Rock & Roll (2007)

onderschatte band met de een hoop prachtige popliedjes.

Vandaag in mijn brievenbus, een double disc verzamelaar met 37 popparels van het zuiverste water. Uiteraard niets nieuws onder de zon, sterker nog, ik tel maar liefst 28 doublures met de eerdere dubbelaar 38 Carat Collection uit 1999. Zijn er dan nog verschillen, valt er sowieso nog iets bijzonders op te merken? Niet veel eigenlijk. Er staan volgens mij 4 single b-kantjes op (track 14, 28, 32 en 37) en 6 nummers van het algemeen wat minder bekende debuut Swoon (tracks 17, 21, 26, 27, 29 en 31). Van het laatste studioalbum The Gunman komt merkwaardigerwijs geen enkel nummer voor. Dat was het wel zo'n beetje wat mijn commentaar betreft. Waarom dan toch gekocht? Om in termen van VdG te spreken: completeringsneurose. Ik kan het niet helpen en voor iets meer dan 10 euro gaan we natuurlijk niet moeilijk doen. 5*

De ideale kennismakingsplaat is m.i. Steve McQueen.
Heb ik destijds nog op vinyl gekocht.
Plaat heeft 20 jaar later nog niets aan kracht in moeten leveren.
Deze verzamelaar doet mij denken aan een andere dubbel-verzamelaar, die ik ooit van ze gehoord heb.
Halverwege ben ik afgehaakt. Beetje zat van dat mierzoete toontje van de zanger. Deze lijkt een zelfde lot beschoren.
3 sterren en dat was het dan.
Ga Steve McQueen nog eens opzetten.....

9,90 is inderdaad een zacht prijsje. Minpuntje: geen Jesse James. Foei!

Ik heb die eerdere compilatie en de meeste reguliere platen ook nog eens, voor mij is deze, hoe fijn ook, geheel overbodig.

Maar wie nog niets heeft van dit prachtcollectief, doet hier geweldig zijn voordeel mee.

Ik denk dat we niet veel nieuw werk meer moeten verwachten, de laatste studioplaat was een redelijke flop, zowel commercieel als artistiek, ik vrees dat Paddy een beetje uitgeblust is, maar ik hoop me schromelijk te vergissen.

Prima plaat, het beeld is vrij compleet, dus :

Lots of respect en de volle 5 sterren voor zoveel moois

Ideaal voor onder die kerstboom, uiteraard!

* * * * *

Jordan, The Comeback was de laatste echte groepsplaat van Prefab Sprout. Op Andromeda Heights was drummer Neil Conti al niet meer van de partij en werd er voor het eerst gebruik gemaakt van een reeks studiomuzikanten. Op het laatste album The Gunman doet ook zangeres Wendy Smith niet meer mee. Feitelijk kun je spreken van een solo album van Paddy McAloon met ondersteuning van zijn broer Martin McAloon en wederom een keur aan studiomuzikanten. Het was inderdaad een niet zo succesvolle plaat met het Amerikaanse (Wilde) Westen als thema en deels bestaande uit songs, die Paddy in de 10 jaar ervoor had geschreven voor artiesten als Cher en Jimmy Nail. Al tijdens het werken aan The Gunman kreeg Paddy ernstige medische problemen met zijn zicht en later ook nog de ziekte van Ménière. Hij heeft nu een gehoorapparaat en loopt met een stok. Toch is hij wel blijven werken. In 2003 verscheen het hoofdzakelijk instrumentale solo album I Trawl the Megahertz en dit jaar was er de Legacy Edition van Steve McQueen. Het was zelfs de bedoeling om de unplugged versies van Steve McQueen te ondersteunen met een korte toer, maar toen hij om budgettaire redenen van de platenmaatschappij geen toestemming kreeg om zijn broer mee te nemen, zag hij er vanaf. Verder beschikt hij nog over een schat aan niet uitgebracht materiaal, zoals een album waarop elke track Goodbye Lucille is genoemd, een kerst album Total Snow, een concept album over Michael Jackson (Behind The Veil) en een concept album Let's Change The World With Music met 1 track opgebouwd uit 20 tot 30 songs over de wereldgeschiedenis. Op dit moment is het erg stil rondom Paddy. Hij richt zich op het gezinsleven en heeft met Prefab Sprout geen contractuele verplichtingen meer aan de platenmaatschappij. Toch ben ik ervan overtuigd dat er vroeg of laat wel weer iets zal verschijnen van deze grootheid.

Edwin, ik heb hier met interesse je uiteenzetting gelezen, ik wist daar allemaal niets van, leuk om dat bij te leren.
Ik hoop natuurlijk ook dat we nog nieuw en goed werk van Paddy McAloon zullen zien en horen, want het is een zéér goede songsmid als je zijn oeuvre onder de loupe neemt.

Music Club is door de jaren een veel beter label geworden.
In Nederland hadden we zoiets gelijks met BR Music die in eens met goede compilaties met info in de inlay van de CD kwamen. Ze brachten ook reguliere albums uit met fijne bonus tracks.
Petje af voor Music Club!!! (En ook voor die laatste fijne uitgave van China Crisis!).
Paddy McAloon hoort thuis in het rijtje fijne tekstschrijvers en componisten!