Mick Abrahams - Mick Abrahams (1971)
Alternatieve titel: A Musical Evening with the Mick Abrahams Band
mijn stem
2 stemmen
0
geplaatst: 15 april, 20:53 uur
Mick Abrahams was de samenwerking met Ian Anderson in Jethro Tull al na één album zat. Na hun debuut verliet hij de groep en startte Blodwyn Pig, om al na twee albums solo te gaan.
Om Mick Abrahams te beluisteren moest ik hard op zoek op YouTube. De muziek die ik vind is verwant aan die van Rory Gallagher, Geen wonder: beiden blues, beiden bezig de grenzen daarvan op te rekken.
Op YouTube vond ik steeds losse tracks, geen afspeellijst. Met enig geduld dit verslag van een album waar, in tegenstelling tot Blodwyn Pig, geen blaasinstrumenten klinken. Een echte leadzanger had de groep niet, drie van de vier leden zingen.
Opener Greyhound Bus bevat stevige bluesrock waarbij Abrahams sympathiek de eerste solo aan hammondorganist Bob Sargeant laat. In de bijna negen minuten van Awake is volop ruimte voor zowel toetsen als gitaarsolo's, Winds of Change is akoestisch en ingetogen-fraai. Van Why Do You Do Me This Way kom ik alleen dit optreden bij het Duitse programma Beat Club tegen; een uptempo bluesrocker en leuk om de beelden erbij te zien.
Kant 2 begint met de midtemposwing van Big Queen met de typerende drumrolls, zoals die voorheen bij bijvoorbeeld Cream oftewel Ginger Baker klonken; bij Abrahams is het Richie Dharma die op de drumkruk zit. Daarbij laat Abrahams horen wat hij op gitaar vermag.
Ook Not to Rearrange, met zang van Sargeant en Abrahams op pedal steel gitaar, staat "slechts" online dankzij Beatclub. De beelden zorgen echter voor extra sfeer. Seasons sluit gedurende een kwartier de plaat af, maar waar ik progressieve en gecompliceerde muziek verwachtte, is het verrassend toegankelijk. Het nummer gaat vanzelfsprekend door diverse delen. Abrahams en zijn maten op hun progressiefst met fijn gitaarwerk.
Ik zal bij mijn bezoeken aan platenzaken of ik dit album of ander werk van de man tegenkom. Wie van Rory Gallagher houdt, zoals ik, kan met Abrahams even goed uit de voeten. Hij vervolgde een jaar later als de Mick Abrahams Band en album At Last.
Om Mick Abrahams te beluisteren moest ik hard op zoek op YouTube. De muziek die ik vind is verwant aan die van Rory Gallagher, Geen wonder: beiden blues, beiden bezig de grenzen daarvan op te rekken.
Op YouTube vond ik steeds losse tracks, geen afspeellijst. Met enig geduld dit verslag van een album waar, in tegenstelling tot Blodwyn Pig, geen blaasinstrumenten klinken. Een echte leadzanger had de groep niet, drie van de vier leden zingen.
Opener Greyhound Bus bevat stevige bluesrock waarbij Abrahams sympathiek de eerste solo aan hammondorganist Bob Sargeant laat. In de bijna negen minuten van Awake is volop ruimte voor zowel toetsen als gitaarsolo's, Winds of Change is akoestisch en ingetogen-fraai. Van Why Do You Do Me This Way kom ik alleen dit optreden bij het Duitse programma Beat Club tegen; een uptempo bluesrocker en leuk om de beelden erbij te zien.
Kant 2 begint met de midtemposwing van Big Queen met de typerende drumrolls, zoals die voorheen bij bijvoorbeeld Cream oftewel Ginger Baker klonken; bij Abrahams is het Richie Dharma die op de drumkruk zit. Daarbij laat Abrahams horen wat hij op gitaar vermag.
Ook Not to Rearrange, met zang van Sargeant en Abrahams op pedal steel gitaar, staat "slechts" online dankzij Beatclub. De beelden zorgen echter voor extra sfeer. Seasons sluit gedurende een kwartier de plaat af, maar waar ik progressieve en gecompliceerde muziek verwachtte, is het verrassend toegankelijk. Het nummer gaat vanzelfsprekend door diverse delen. Abrahams en zijn maten op hun progressiefst met fijn gitaarwerk.
Ik zal bij mijn bezoeken aan platenzaken of ik dit album of ander werk van de man tegenkom. Wie van Rory Gallagher houdt, zoals ik, kan met Abrahams even goed uit de voeten. Hij vervolgde een jaar later als de Mick Abrahams Band en album At Last.
* denotes required fields.
* denotes required fields.