People's Choice - Boogie Down U.S.A. (1975)

Heerlijk zompige Philly-funk. Do it Anyway You Wanna is natuurlijk een eerste-orde-dance-classic. Zo´n plaat die je op een feest pakt als niets meer werkt. En het nummer is wel representatief voor het album (al blijft het wel het beste nummer). Het funky orgeltje bepaalt in belangrijke mate de sound, maar toch is de hele instrumentale invulling wel prima. Dat komt mooi van pas als er een beetje naar de jazz wordt gelonkt zoals in Micky D's .

De meeste nummers zijn wel wat traag voor echte dance, en verwacht ook geen zware funk, maar ritmisch is het dik in orde allemaal. Vermeldenswaard uptempo nummer is daarnaast zeker de titeltrack (nr 6), met een nog veel beter ´terug naar het oerritme´-gevoel dan de wereldhit. Ergens vind ik de hoes ook precies passen bij de plaat: je ziet dat er gedanst kan worden, maar je weet ook meteen: dit is geen disco. Een plaat met een bijna vergeten sound.

Ben ik niet helemaal met je eens. Het openingsnummer bijvoorbeeld, Do it any way you wanna, is naar mijn mening wel degelijk disco, anders sowieso een voorloper ervan. Het geeft toch niet om dit soort muziek onder de ‘disco’ tag te laten vallen, of ben je soms bang dat je daarmee Boogie Down U.S.A. van People’s Choice tekort doet? Mensen die van mening zijn dat disco alleen maar “kitscherige, foute en oppervlakkige muziek” is, en dat zijn er helaas nogal velen, hebben duidelijk niet naar het betere werk geluisterd. Daar komt bij dat, of all places, juist Philadelphia één van de koplopers was in de ontwikkelingen van de disco. Ik kan althans geen andere plaats in de Verenigde Staten bedenken (of elders trouwens), waar je voor 1974 al zoveel vroege invloeden van het genre kon bespeuren. Of Philly de disco ‘ontdekt’ heeft valt te betwisten, maar deze sound is toch wel erg kenmerkend voor die plaats.

Verder is het album niet onaardig, al ben ik niet heel enthousiast. De stijl ofwel combinatie van disco, funk en ook wel dance, wordt eigenlijk op het gehele album doorgezet. Een lichtelijke uitzondering is, inderdaad, Mickey D’s, met de invloeden van funky jazz; ik ben zelf overigens niet weg van dat nummer. Verder vind ik eigenlijk ieder nummer wel te pruimen, en toch mis ik wat. Waarschijnlijk is het dat ene nummer dat me écht weet te boeien, want ik heb op dit album nl. geen enkel nummer kunnen vinden waarvan ik denk “ja, dat is ‘m!”. En laten we eerlijk zijn: bij dit soort albums is dat belangrijk. Oké, het luistert lekker weg, wat wil je ook anders met zo’n feestelijk album, maar een echte knaller staat er niet op. Ook de vocalen vind ik niet je van het; de bij vlagen geforceerde stem (lees: 't lelijke gebrul) van de leadzanger werkt bij mij eerder averechts. Als ik het materiaal van dit album bijvoorbeeld vergelijk met de concurrenten en tijdsgenoten van People’s Choice, je weet wel – die andere groep uit Philly, The Trammps, dan vind ik die laatstgenoemde toch een stuk beter. Liever één Disco inferno, dan tien van deze nummers. Als ik dan toch één uitspringer moet noemen, dan ga ik voor het titelnummer, vanwege de lekkere overdreven drumpartijen. Het andere materiaal ben ik nu alweer vergeten, als ik eerlijk ben.

Trouwens, die hoes is één en al disco. Check die outfits eens!