Stephanie Mills - Home (1989)

Ontelbare Broadwayshows heeft ze als tiener afgesloten met Home. Als Dorothy in de musical The Wiz was ze de nieuwe rijzende ster midden jaren '70, maar de behoefte om het grootse finalenummer, háár nummer, op plaat te zetten kwam pas in 1989 met dit album. Aanleidingingen waren het overlijden van haar producer Ken Harper en Charlie Smalls, componist van Home, "the two men who gave me my own yellow brick road". Je hoeft dan niet eens een musicalfan te zijn om hier schoonheid in te zien, want ondanks de nodige pathos is het indrukwekkend om te horen hoe een nummer tot iemands aura kan gaan behoren, zoals Home tot die van Stephanie Mills behoort. Het is zeldzaam om iemand zo soepel door een song te horen bewegen. Een hoogtepunt van de A-kant van de LP, de zelfverklaarde Lovin'-kant (tracks 1-5), wat niet meer betekent dan dat de ballades gegroepeerd staan aan het begin en je voor het uptempo werk het geheel moet flippen naar de Partyin'-kant (tracks 6-9). Het komt het albumgevoel niet bepaald ten goede natuurlijk, dus dan is het maar juist waarvoor je in de mood bent. En dan neig ik toch meer naar het stevigere werk, die nog de allerlaatste verschijnselen van disco vertonen gekoppeld aan de vernieuwende new jack swing stijl. Het resulteert in een handvol frisse songs op maat van Mills gemaakt. Het klinkt zachtaardiger dan wat Janet Jackson in diezelfde stijl maakte, maar daarmee ook gepaster. Haar zangstijl is eveneens eerder lieflijk van aard dan powerful en daar houdt de instrumentatie rekening mee, zonder zijn karaktervolle uitwerking te verliezen. Harde drums en spannende synths maken nog steeds het feestje aan de Partyin’-zijde! Toch kan niets concurreren met de opener van de plaat. Something in the Way (You Make Me Feel) mag dan kant hebben gekozen, het is toch veeleer een combinatie van beide en vervat zo het beste van twee plaatkanten in een enkel nummer. Een liefdesode voorzien van het betere drum(computer)werk en allerlei scherpe kantjes met Stephanie in complete controle, het geeft daarmee een soort anthem-gevoel, je weet wel, zo’n ding dat dingen betekent voor dingen. Ze herneemt niet voor niks een stukje van haar grootste hit Never Knew Love Like This Before, een song met een vergelijkbaar gevoel. Doordat het minder leunt op traditionele new jack swingelementen dan andere tracks, klinkt Something in the Way ook meer als een voorloper van de modernere R&B. De tijd zit uiteraard ook in dit nummer vast, maar lijkt de dag van vandaag toch overtuigender overeind te staan dan andere tijdsgerelateerde muziek, gewoon de overige nummers op dit album al... De ballades die Something in the Way achtervolgen zijn misschien niet altijd even aangrijpend en de scheiding der tempo op het album klinkt misschien als concept een goed idee, maar is in de praktijk minder goed verteerbaar. Het album Home blijft vooral rechtstaan omdat Stephanie Mills geen zangeres is die wat willekeurige nummers zingt; deze songs zijn duidelijk voor haar geschreven, of ze weet zich alleszins knap in te leven. Altijd verrassend als one-hit-wonders meer blijken te zijn dan een one-hit-wonder...