Lowpass - Fear of the Flood (1996)

heel erg slome trip-hop uit Belgie, goed genoeg om op de achtergrond te beluisteren, jammer van de stem, die irriteerde me vroeger altijd een beetje....
moeilijk om favoriete tracks uit te kiezen daar er geen echt sterke maar ook geen slechte op staan....toch bedankt voor de moeite Lowpass..

Ik zou dit nog eens nader moeten beluisteren, maar het verdient mijns insziens wel wat meer dan twee twee-en-half stemmen die er nu stonden.

Goed voor op de achtergrond te luisteren maar goed ook om aandachtig door de koptelefoon te horen. Daar geeft deze muziek nog heel wat mooie geheimen prijs.

Dit als achtergrondmuziek is een schande! Dit album is een down tempo trip-hop pareltje van jewelste! Met de nadruk op "TRIP", en is totaal misplaatst als achtergrondmuziek, maar beluister je bij voorkeur met je hoofdtelefoon, volume vol open, en in het pikkedonker. Met deze combinatie is een bijna 1 uur durende geweldige trip gegarandeerd! Gebruik van geestesverruimende middelen verder overbodig.
Lowpass was de band van Mario Vaerewijck. Deze was samen met Eric Van Wonterghem de stichter van Insekt, en had voordien bij Vomito Negro gezeten. Insekt was 1 van de leiders met internationale herkenning in de EBM (Electronic body music) scene begin jaren 90 met albums als “We can’t trust the insect”, “Stress”, “Dreamscape” en “In the eye”. En al blijkt niemand nu (nog) iets van hen te weten, ze staan toch maar vermeld op U2's Achtung Baby als grote invloed.
Verder vinden we in de rangen van Lowpass Marlon Waghemans, die voordien gitarist was bij Jason Rawhead en de Canadese Juliet Coy Carion, echtgenote van Xavier Carion (Channel Zero, Sons of Jonathas).
Al deze muzikale talenten en invloeden worden hier in Fear of the Flood verwerkt tot een album dat verwijst naar o.a. Portishead en Tricky, maar met genoeg intiviteit en originaliteit om een eigen gezicht te behouden. De songs op zich zijn misschien niet zo overtuigend, maar het genie van dit album zit hem vooral in de muzikale lagen, de ontelbare details, versierinkjes... Een driedimensionaal universum waarin je van het ene naar het andere geluid zweeft. Bij elke beluistering neem je weer een andere weg. Het best te vergelijken met het heelal, te uitgebreid om in 1 keer door de menselijke geest te omvatten.
Cirkels in the Square en Your Words waren "hitjes" op Studio Brussel. De band bleef ook live op een podium overreind, met optredens op Pukkelpop en Lowlands. Ik heb ze zelf gezien in het lokale jeugdhuis. Gewoonweg schitterend! (Al bleek de meerderheid van de aanwezigen dat niet door te hebben )
****

Vanwege mijn vorig berichtje hier deze net nog eens beluisterd. Dat was namelijk reeds een tijdje geleden. Ik blijf dit een fantastisch album vinden. Technisch is dit een meesterwerkje (vergelijk zelf met bekendere trip hop albums uit die tijd), en de songs op zich zijn toch een stuk beter (en minder sloom) dan ik me herinnerde. (Ze kunnen inderdaad ook goed dienst doen als behang muziek.
De zangeres zingt naar behoren, een beetje a-typisch voor dit soort muziek, en ik kan begrijpen dat niet iedereen er zal van houden. Maar ze draagt zeker bij tot de originaliteit van het totaalpakket. Persoonlijk vind ik haar juist een troef.
Echte uitschieters staan er naar mijn smaak niet op, maar dieptepunten ook niet. Alle songs zijn van een behoorlijk niveau, en bij hoog volume (of door de hoofdtelefoon) onthult zich een extra dimensie, vol electro muziek van wereldklasse.
Ik handhaaf dus mijn score.

Goed geschreven 'mening' Cabeza. Zojuist het album nog eens beluisterd en inderdaad de moeite. Blijft na 16 jaar makkelijk overeind. 8,5/10

Heb deze nu ook na lange tijd weer eens opstaan en inderdaad een heel fijn plaatje. Destijds in het voor programma van Lamb in de Effenaar gezien.

Een 4,5 vind ik nu echter teveel van het goeie. Daarvoor neigt ie meer naar het behang dan de trip (terwijl nummer 2 bijna voorbij is, nog geen hele herhaalde draaibeurt gehad), maar desalniettemin zeker niet slecht.