Een minstreel is ook precies wat in mij opkomt, bij het beluisteren van dit album. Het wat donkere geluid en de melancholiek in zijn stem, sluit daarbij dan ook goed aan. Deze Hazel Steps is vooral bij mij binnengekomen, door het horen van Wind That Cracks the Leaves (mooie titel trouwens), wat een prachtige song is dat toch, met een sfeer over zich, dat het wat mij betreft boven de rest van de nummers doet uitstijgen. Toch is dit album een geheel, dat meditatief doet overkomen. Het klinkt middeleeuws, klassiek bijna en doet mij bijv. ook denken aan de Lachrimae or Seven Teares van John Dowland (1563-1626). Zonder zang welliswaar, maar past precies in die tijdsgeest en maakt ook gebruik van de viola bijv.
Het is zeker een mooie plaat en eentje die op een leuke wijze in mijn bezit is gekomen.
