Fusion Orchestra - Skeleton in Armour (1973)

Intense progressive rock die flink wat stijlen aandoet (waaronder jazzrock, blues, boogierock, soul/r&b, klassiek en zelfs een hoedown) met als directe eye- en earcatcher zangeres en multi-instrumentalist Jill Saward (die bekend zou worden in de funkband Shakatak). Zij heeft een waanzinnige stem, met een enorm bereik en een buitengewone kracht en souplesse.

Fusion Orchestra bracht één (nu legendarische) plaat uit die uit zijn voegen barst van het virtuoze spel, tempowisselingen, muziekstijlen, passie en emotie. De muzikanten zijn stuk voor stuk erg goed en weten met schijnbaar weinig moeite de complexe songs tot een prettig luisterbaar geheel te smeden.

De ritmesectie swingt echt erg goed, en maken dat de band zo nu en dan wat richting de jazzrock neigt. De twee leadgitaristen zorgen er dan weer voor een flinke injectie hardrock. De productie is echt erg goed (opgenomen in de Abbey Road Studios) en daardoor klinkt de band nergens gedateerd.

Ik heb geprobeerd de tempowisselingen en wisselingen van muziekstijl te tellen, maar ik raakte al gauw de tel kwijt. Er ligt dan gevaar op de loer dat de plaat té ecclectisch en divers zou zijn. Maar dat is hier totaal niet het geval, Het klinkt als één coherent geheel, en ik vind het eeuwig jammer dat het slechts bij deze ene plaat is gebleven. Op zangeres Jill Saward na, zijn de andere bandleden niet meer echt actief geweest in de muziek.