Lizz Wright - Salt (2003)

Mooie warme stem, licht verteerbare jazz met gospel en blues invloeden.
Ik denk dat Lizz Wright met zo'n prachtstem meer kan dan ze hier toont.
Zeker niet slecht, maar komt vooralsnog niet los van het bekende "achtergrond-rode wijntje-open haard" gevoel.
Ik hoop op meer op de volgende cd (die inmiddels uit is).
Dit is gewoon lekker voor op zijn tijd, en absoluut voor voor liefhebbers van Norah Jones.

Waarom muziek met een late 60ies/vroege70ies soul/r&b-klank steeds maar jazz wordt genoemd is me nog een raadsel. Jazz is muziek met langere muzikale flow en veel meer vrijheid oa door een minder pregante beat. Misschien omdat veel van deze soul ook een beetje van het losheid en expressie heeft van jazz ten op zichte van top40-spul uit de 80ies en later.

Maar als je Donny Hathaway (70ies) nou nog eens terug gaat luisteren zul je zien dat Lizz Wright daar veel meer van heeft dan van Coltrane of late Herbie, hoewel ... de aanpak van jazzstandard Afro Blue heeft veel losheid en de jazzliefhebbers zullen daar wel even van opveren. Maar dat zit em niet in Wright.

De bijdrage van Lizz Wright bestaat meer uit het themazingen van lijtnjes die van te voren zijn bedacht of zorgvuldig gekozen zijn, misschien doet ze nog wat met de versieringen. Het aardige hiervan is wel dat de muziek goed te volgen is omdat het eventuele jazzygedeelte meer bij de instrumenten terecht komt. Ook Walk With Me Lord heeft wat gitaarwerk.

Op Afro Blue en Walk With Me na is dit licht-passionele, licht-melancholieke 70ies Hathaway-soul, prettig warm gezongen zonder Whitney-houston geknijp, losjes voorzien van niet te uitbundige maar echte muzikanten. En dat maakt dit album prettig luisterbaar. En er klinkt muziek die voelt als levende muziek, god zij dank bestaat het nog in wat tegenwoordig R&B moet heten.

Wright heeft geen hoge noten nodig om haar verhaal te vertellen en kan lange melodische lijnen heelhouden en werkt soepeltjes samen met de muzikanten. Toch moet er nog wat rijpen, het mag nog iets doorleefder. Soms lijkt de combinatie niet te werken, de soulversieringen bij de harmonisch wat complexere ' Walk With Me Lord' gaat nog net goed. Daardoor wel extra interessant natuurlijk, en niet minder lekker. Het is net of Wright in de soul blijft hangen en de band het wat te ingewikkeld maakt. Hulde voor hen die deze arrangementjes hebben bedacht trouwens.

Voor jazzliefhebbers is dit album te bedacht, te netjes en te poppy, lekker uitpakken zit er zeker niet bij, maar ga toch maar een keer luisteren, zeker naar de versie van Afro Blue.

Lekker album. Vrij relaxte muziek, die af en toe 'ontvlamt'. Bijvoorbeeld op Open you eyes, Afro blue, walk with me en Goodbye. Dat ontvlammen moet je niet te wild zien: het blijft vrij ingetogen.
En tegen Milus: Waarom zou dit geen Jazz zijn? Jazz kan ook geheel gearrangeerd zijn. Jazz hoeft niet persé ter plekke geïmproviseerd te zijn.
Overigens ben ik het met je eens dat niet alles wat deze plaat te bieden heeft Jazz is. Laten we het houden op een mix van Soul & Jazz.

Kwam dit album tegen in de 1 euro bak. Maakt meteen mijn reguliere albums van deze dame met de zoetgevooisde stem compleet. Lekkere jazzy sound met wat uitstapjes naar andere stijlen. Wel erg binnen de lijntjes maar een welkome aanvulling.

Ik ook! Ik verbaasde me in eerste instantie dat deze plaat vergelijkbare waarderingen kreeg als The Orchard, omdat ik dat album geweldig vond en deze nergens echt goed. Maar na 4 x luisteren begon het pas. Een groeiplaatje!