Silverchair - Neon Ballroom (1999)

Ik vind Neon ballroom een meesterlijke CD van een zwaar onderschatte band, ze hebben echt goede nummers geschreven.(zowel muzikaal als tekstueel) zoals, Open Fire, Emotion Sickness, Steam will rise. Heerlijke CD.
Zware aanrader voor de Silverchair leken om mee te beginnen.

Het is zelfs de enige silverchair plaat die ik echt steen goed wil noemen. Van de andereplaten was de houdbaarheids datum voor mij erg beperkt.

Dit is idd een zéér goeie plaat van Silverchair. De eerste 5 nummers zijn veruit de beste, hoewel er daarna nog wel enkele goeie tussen zitten zoals bijvoorbeeld Satin Sheets als beste nummer van de 2e helft van het album. Ook hier weer geen enkel echt slecht nummer terug te vinden.

Ruime 4 sterren (8,5/10)

als je nirvana covered, dan goed doen, is deze jochies goed gelukt, mischien wel beter dan nirvana zelf



Joy

dit is idd steengoed. Vooral "Miss you love", maar ook Ana's song.

wat is er terecht gekomen van deze jochies?

herinner me vaag een Werchteroptreden:)

Daniel Johns heeft een nieuwe band opgericht en trad daarmee op in A'dam, nog niet zo lang geleden (eind vorig jaar ofzo). Verder heb ik geen idee.

Volgens mij zijn ze weer bij elkaar.


Dit is al een bericht uit november 2005
http://www.silverchair.nu/sc_nu/news/shownews.php?id=344

Dit is voor mij loop-muziek. Ik draai dit eigenlijk nooit thuis in de stereo of op de pc, maar altijd en alleen maar in mijn discman, op reis naar de studie. En dan loop ik stomtoevallig altijd precies op de maat van drums.

Als een niet grote rockliefhebber werd dit album desondanks aangeraden en uitgeleend door een vriend. Met de notitie vooral op 'Miss You Love' te letten. Van de eerste klanken af aan klonk het mij goed in de oren. (voor mijn doen) Bombastische rock met een zeer goede stem van de zanger. (die heet stomtoevallig ook Daniël). 'Emotion Sickness' brengt je meteen aardig in de sfeer van de cd. 'Anthem for the Year 2000' is een meeschreeuwer en het mij aangeraden 'Miss You Love' is gewoonweg geweldig.
Na nummer 7 zwakt het allemaal wel wat af naar mijn inziens, maar desondanks een dikke 4 sterren verdiend.

Verhelderend (n.a.v. de ''review die eens draad'')!

Gelijk ook maar even je stem verlaagd zie ik.

Review die eens draad ? U bedoeld?

Ja, 5 sterren was iets te hoog.

Oke, de topic heette iets anders, maar deze bedoelde ik natuurlijk:

"Het 'Ga dat album eens reviewen'-topic"

(en "draad" gebruik ik nog wel eens ipv "topic")

Shit nu druk ik op backspace en is mn cursor niet meer in het vak, afijn You know what happened.

Wel, destijds hadden ze tenminste nog emotie in hun donder, in plaats van de misselijkmakende recente plaat.

Dat merk je al gelijk met Emotion Sickness, je VOELT dat nummer gewoon. Zo gaat het album verder, vooral in het eerste deel. EN HOE, als je niet weet waar Spawn Song over gaat dan heb je niet op zitten letten hoor. This is animal Liberatioooooooooon! (goeie australische live versie op Youtube)
Later vallen vooral voor mij nog op Black Tangled Heart, dat echt door merg en been gaat. Shit dat had ik beter kunnen zeggen over Anna's Song.

Anyway, beste Silverchair plaat. 4.5 voor nu. verhoging of verlaging beide mogelijk.

heerlijk cd
Vooral Miss you love en Ana' s song

*agreed*

Nog steeds een heerlijke plaat. Veel beter dan diodrama en young modern. Wat ik zo fijn vind aan deze plaat, is de afwisseling. De wat rauwere nummers als 'Spawn again', 'Anthem for the year 2000' en het geweldige 'Emotion Sickness', afgewisseld door het breekbare 'Miss You Love" en het rustige 'Steam will rise.'

Nogmaals, een heerlijke plaat door een band die in mijn ogen over zijn hoogtepunt heen is. Kleine jongens worden groot.

nog steeds een goede plaat. zijn rauwe stem, de gitaren, ik vind het heerlijk.

Sinds lange tijd weer eens geluisterd, klinkt toch erg lekker allemaal! Dat schreeuwige nummer Spawn Again vind ik top. Een lekker afwisselende plaat van scheurende gitaren tot akoestisch getokkel.

Vier sterretjes!

(post?)post-grunge? Oke, flauw. Kurt Cobain heeft nu eenmaal een generatie geïnspireerd en dat is hier te horen. Daar is opzich helemaals niets mis mee. De singles(?) van dit album zijn alleraardige rocksongs. Met name 'Ana's Song' kon mij met haar zware themathiek altijd wel bekoren.

Blijft heerlijk jeugdsentiment, met het allesverwoestende Spawn Again ver voorop. Jammer dat de tweede 'helft' van het album zo zwak is, want op basis van de eerste vier nummers zou een dikke 9 op z'n plaats zijn.

Een album dat ik bij release in ‘99 helemaal stuk heb gedraaid, toen jarenlang niet en de laatste jaren ineens weer wel. En ik ben het vetter en vetter gaan vinden! Ik denk dat mijn muzieksmaak eindelijk rijp genoeg is om het écht helemaal op waarde te kunnen schatten. Sterker nog; ik heb het zojuist in mijn top 10 gezet. Meesterwerk, met Black Tangled Heart als absoluut hoogtepunt.

Dit is zo’n album wat na de release behoorlijk wat rondjes in de discman heeft gemaakt en zo nu en dan nog steeds voorbij komt. Dat komt mede door de emotie die zanger Daniël Johns in zijn vocalen legt. Heerlijk!

Als je het niet kent komen toch gelijk de smashing pumpkins bovendrijven, het album begint gelijk sterk met emotional sickness.

Silverchair werd vroeger vaak op de avond gedraaid op radio 3 door een VJ die hier erg fan van was , ik weet even haar naam niet meer.