The Braxtons - So Many Ways (1996)

Ik vind dit dus echt een prima album. Ik was in die tijd he-le-maal gek van The Boss, ondanks dat het een cover is. Een geweldige plaat. En dat maakte voor mij de rest ook te porren: Slow Flow is een prima nummer en Never say goodbye is wat mij betreft simpelweg mooi

Ik kon de 2 hits ook altijd goed pruimen.
Ligt misschien totaal niet in m'n straatje, maar aangenaam was het wel.

Daarna was het alweer over met deze band, lijkt het.

Deze groep begon in 1989 als vijftal met Toni Braxton. Het zijn dan ook 5 zussen. Toen brachten ze slechts 1 single uit en vrij snel daarna kreeg Toni Braxton een contract aangeboden. De groep ging uit elkaar om in 1996 weer bij elkaar te komen, alleen nu als trio. De prima singles The Boss en Slow Flow scoorden erg goed, maar toch viel het doek wederom na dit album omdat 1 van de drie ook solo ging. Snapt U het nog? Ik vind het maar raar om na zo'n groot succes uit elkaar te gaan, enfin..

de zussen van Toni Braxton hadden veel sterkere singles dan Toni zelf ten tijde van dit album (op You're makin me high na). Secrets van La Braxton scoorde wereldwijd en de zussen liftten mee op dit succes, de single So many ways klonk wel wat als Toni's werk maar met The Boss werd een leuke disco/club richting opgegaan. De cd duurt lang genoeg om te blijven boeien en zoals hierboven al gezegd-vreemd dat het daarna meteen voorbij was

So Many ways, Never Say Goodbye en The Boss zijn leuk de rest zeer middelmatig.
3*

Ooit aangeschaft voor The Boss. En de rest bleek nog wel mee te vallen ook. Geen album wat er wekelijks uit komt hier , maar The Boss draai ik nog wel vrij regelmatig. Lekker nummer blijft dat. Er waren slechtere dames groepjes in die jaren . 3 sterren

Mijn favoriet hierop is de titeltrack. Die werd ook uitgebracht op single, maar is minder bekend dan 'The Boss' en 'Slow Flow'. Heerlijk downtempo nummer met een diepe bass en met spaarzame, harmonieuze zangpartijen zonder overdreven uithalen of schreeuwpartijen. Het klinkt bijna lounge-achtig. Heel héél lekker nummer. 'The Boss' blijft ook fijn, hoewel ik het origineel prefereer. Ik denk dat ze 'm gecovered hebben zodat ze tenminste één uptempo nummer hadden om op dit album te zetten, want voor de rest klinkt het vrij rustig en traag.

Het is wel een heel consistent album zonder slechte nummers en bovendien is het ook nog eens goed geproduceerd, hoewel dat te verwachten was als je de namen bekijkt die hieraan meewerkten (Tricky Stewart, Babyface, Jermaine Dupri en Masters at Work).

De reden dat het hierna stil werd rondom hen is omdat dit album enorm flopte. #48 in de Nederlandse Album Top 100 en #113 op de US Billboard 200 (waarschijnlijk hebben ze nog meer albums verkocht in NL dan in de USA). In andere landen kwam het überhaupt nergens in de albumcharts terecht...