De zon zakt boven de Johan Cruijff ArenA als Kendrick Lamar en SZA zondagavond op tegenovergestelde hoeken van het podium staan. Op metershoge platformen zingen ze samen All The Stars en ineens valt alles op z’n plek. Twee totaal verschillende artiesten, twee werelden, maar één show die alles overstijgt.
Wat daaraan voorafgaat, is een avond vol uitersten. Kendrick Lamar, met zijn minimalistische beats, felle teksten en dominante energie, opent zijn set alsof hij rechtstreeks uit een zwarte Buick is gestapt, passend bij het GNX-album dat zijn dominantie in de rapscene onderstreept. “I deserve it all”, rapt hij in Man at the Garden, met het zelfvertrouwen van iemand die net een disstrackoorlog met Drake won én overleefde.
SZA daarentegen komt letterlijk aan op een mechanische mier. Haar show is dromerig en dramatisch, vol kleurrijke visuals, dansers met insectenvleugels en een sound die rock, R&B en soul moeiteloos vermengt. In nummers als F2F en Kill Bill klinkt het liefdesverdriet zó zwoel dat je het bijna zelf gaat voelen. “Artistieke vrijheid”, lijkt op haar voorhoofd getatoeëerd.
Tussendoor geven ze het podium aan elkaar. Als yin en yang wisselen ze van outfit, sfeer en toon. Lamar sleept ons door de straten van Compton, SZA trekt ons mee in haar melancholische droomwereld. En steeds weer worden we wakker met nieuwe zintuigen.
Hoogtepunten zijn er in overvloed: van de verwoestende flow van Not Like Us tot het intieme Nobody Gets Me. De visuals blazen je weg, de belichting klopt, de setlist is een meesterwerk van opbouw. En dan, bij het afscheid, stappen ze samen in de Buick, zoals het begon. Alleen voelt het nu niet meer als twee shows. Dit was een samensmelting. Van vuur en zijde. Van beats en balsem.
