Deze maand draait in Nederlandse filmhuizen de documentaire The Session Man, een ode aan de Britse pianist Nicky Hopkins (1944-1994). Hoewel zijn naam bij het grote publiek misschien niet direct een belletje doet rinkelen, is de kans groot dat zijn spel op veel klassieke platen in je kast te horen is. Als sessiemuzikant werkte Hopkins mee aan meer dan 250 albums van iconen als The Rolling Stones, The Beatles, The Who en The Kinks.
Op piano en orgel drukte Hopkins zijn stempel op singles en albums van The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks. Maar ook op platen van Rod Stewart, Neil Young, Jeff Beck, Jefferson Airplane, Steve Miller Band en zelfs aan soloplaten van alle vier de leden van The Beatles. Met dat laatste wapenfeit was hij de eerste muzikant dat dat kon zeggen.
Vooral zijn werk voor The Stones is onderscheidend. Hopkins leverde de herkenbare pianopartijen op hits als We love you, She’s a rainbow, Sympathy for the Devil en Angie, en speelde mee op albums als Beggar’s Banquet, Let it bleed, Sticky Fingers, Exile on Main St. en Black and blue.
Ondanks zijn virtuoze spel sloot Hopkins zich nooit langdurig aan bij een vaste band. De reden: hij leed levenslang aan de ziekte van Crohn, waardoor hij reizen en touren moest vermijden. Daardoor zag hij zich genoodzaakt een aanbod van The Who af te slaan. Toch bleef zijn invloed enorm. In 2024 werd hij postuum opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame.
De documentaire, geregisseerd door Michael Treen, is vooral een ‘talking heads’-film met interviews van onder meer Mick Jagger en Keith Richards. Hij is zodoende interessant voor muziekliefhebbers die het leuk vinden om een ‘who is who’ uit de wereld van de rockmuziek voorgeschoteld te krijgen. Muziekfragmenten zijn beperkt vanwege rechtenkwesties, maar dat doet weinig af aan het portret van een uitzonderlijk getalenteerd sessiemuzikant die zijn stempel drukte op een halve eeuw popgeschiedenis.
