De Amerikaanse jazzartiest Chuck Mangione is dinsdag vredig in zijn slaap overleden, op 84-jarige leeftijd. Dat meldt het tijdschrift People. De legendarische flügelhornspeler en componist liet met zijn kenmerkende melodieën miljoenen mensen kennismaken met de zachtere kant van de jazz. Vooral zijn wereldhit Feels So Good uit 1980 groeide uit tot een muzikaal symbool van optimisme.
Mangione bracht meer dan dertig albums uit en werd veertien keer genomineerd voor een Grammy Award, waarvan hij er twee daadwerkelijk won. Hij was een vertrouwd gezicht op jazzpodia over de hele wereld en speelde in 1988 nog op het prestigieuze North Sea Jazz Festival in Den Haag. Zijn stijl, melodieus, toegankelijk en emotioneel, wist zelfs niet-jazzliefhebbers te raken.
Opgegroeid in een muzikaal gezin in Rochester, New York, was jazz er al vroeg met de paplepel ingegoten. Zijn vader nam hem en zijn broer Gap al op jonge leeftijd mee naar optredens. Samen vormden de broers later The Jazz Brothers, waarmee ze het jazzcircuit veroverden.
Van podium naar popcultuur
In de jaren negentig kreeg Mangione een verrassende tweede leven als cultfiguur. Dankzij zijn terugkerende rol als zichzelf in de animatieserie King of the Hill werd hij ook geliefd bij een jonger publiek. Zijn droge humor en relaxte voorkomen maakten hem tot een publieksfavoriet, terwijl zijn herkenbare muziek in de achtergrond bleef klinken. Hij dook ook op in series als Magnum, P.I., waar hij een nachtclubbandleider speelde.
Feels So Good blijft zijn bekendste en meest geliefde werk. Het nummer, met zijn warm flonkerende melodie en vloeiende trompetlijnen, werd talloze keren gebruikt in films, commercials en radio-uitzendingen. Het is een van die zeldzame instrumentale nummers die wereldwijd succes boekten en tot op de dag van vandaag wordt herkend na slechts enkele noten.
Chuck Mangione wist jazz toegankelijk te maken zonder concessies te doen aan kwaliteit of gevoel. En zoals hij ooit zelf zei over zijn beroemdste melodie: “Het moet niet alleen goed klinken, het moet goed vóélen.” Dat deed het. En dat zal het blijven doen.
