De legendarische Latin pianist en salsa-pionier Eddie Palmieri is op 88-jarige leeftijd overleden. Zijn dochter bevestigde dat de muzikale grootheid na een langdurige ziekte vredig is gestorven. Palmieri liet niet alleen een gigantisch oeuvre achter, maar ook een muzikale erfenis die de Latijns-Amerikaanse muziek diepgaand hervormde, met invloeden van jazz, klassieke muziek, funk en zelfs psychedelica.
Vanaf zijn debuut met La Perfecta in 1962 zette Palmieri het genre op zijn kop. Hij verving de standaard trompetten met dubbele trombones en liet zo ruimte ontstaan voor een ritmische revolutie binnen salsa. Tracks als Café en Muñeca combineerden rauwe energie met complexe structuren. Zijn samenwerking met zanger Ismael Quintana resulteerde in enkele van de meest meeslepende salsa-opnamen ooit gemaakt.
Met albums als Azúcar Pa’ Ti en The Sun of Latin Music (de allereerste Grammy-winnaar in de categorie Best Latin Recording) bewees Palmieri dat salsa méér kon zijn dan dansmuziek: het werd een kunstvorm, geëngageerd én experimenteel. Hij mengde Afro-Caribische roots met sociale thema’s en jazzstructuren, en bracht zo dansvloeren én geesten in beweging.
Een levenslange liefde voor muzikale grenzen
Palmieri werkte samen met grootheden als Tito Puente, Cheo Feliciano en La India. Hij schuwde commerciële verwachtingen, bracht gedurfde conceptalbums uit en bleef vernieuwen tot op hoge leeftijd. In zijn latere werk, zoals La Perfecta II en het persoonlijke Mi Luz Mayor, vierde hij zowel zijn muzikale jeugd als zijn liefde voor zijn overleden vrouw Iraida.
Hij bleef een kracht op het podium: zwetend boven zijn toetsen, improviserend, roepend, lachend. “Y así se toca, boncó”, zong het koor bij zijn trombone-riffs. “Zo speel je deze muziek, broeder.” Eddie Palmieri wordt herinnerd als de laatste echtesalsa-titaan van de gouden generatie. Een man die muziek nooit zag als decoratie, maar als strijdmiddel voor liefde, vrijheid en ritme.
