Het is dinsdagavond als Tom Jones, inmiddels 85, het podium betreedt van een uitverkochte Ziggo Dome. Zijn entree is bescheiden, steunend op een kruk, maar zijn stem verraadt direct dat hij nog niets heeft ingeleverd. Toch blijkt het geen eenvoudige avond. De zaal, overwegend zittend, blijft opvallend ingetogen, tot verbazing van de zanger zelf. "Are you ready? Then come on, give it to me", spoorde hij het publiek meermaals aan. Pas in de laatste minuten kwam de zaal echt tot leven.
Jones trapte af met werk van zijn album Surrounded by Time, dat vier jaar geleden nog de nummer 1-positie bereikte in de albumlijst. “Ik ben nu officieel de oudste artiest met een nummer 1-album”, vertelde hij trots, “Voorheen was dat Bob Dylan.” Hij bracht onder meer een breekbare versie van Dylans One More Cup of Coffee en het aangrijpende I Won’t Crumble With You If You Fall, begeleid door niets meer dan een bassist. De emotie in zijn stem vulde moeiteloos de ruimte, de impact was voelbaar, maar het publiek bleef tot dan toe afstandelijk.
Bekende nummers als Sex Bomb en Delilah kwamen voorbij in alternatieve versies: de eerste als bluesstamper, de tweede met flamenco-invloeden. Het publiek, dat vooral kwam voor nostalgie, leek soms te moeten schakelen. "It’s not unusual", klonk als bossa nova, What’s New Pussycat kreeg een trekharmonica-intro. Jones gaf zijn klassiekers nieuwe kleur, maar niet iedereen wist daar direct raad mee.
Het is uiteindelijk de toegift die de avond kantelt. Jones keert terug op het podium met zijn bariton vol vuur, zet Delilah opnieuw in en dan gebeurt het: mensen staan op, zingen mee, klappen ritmisch mee. “I’ve had one hell of a life”, zegt hij, zichtbaar aangedaan. Het was de eerste en enige keer dat de hele Ziggo Dome unaniem reageerde.
Hoewel zijn leeftijd merkbaar is in de fysieke uitvoering, hij zit regelmatig op een barkruk, blijft zijn vocale kracht verbazingwekkend. Jones refereert aan Willie Nelson, die op zijn 92ste nog optreedt. “Daar wil ik ook heen”, grapt hij. Met deze show bewees hij in elk geval dat de lente in zijn stem nog lang niet is verdwenen.
