k's Choice - Echo Mountain (2010)

Twee albums met elk een eigen sfeer: cd 1 bevat uptempo nummers en cd 2 ballads.
Na een lange tijd zijn ze blijkbaar weer bij elkaar.

Weinig nummers om er een dubbelalbum van te maken, niet?

Geen idee, misschien zijn het lange nummers?!

Het is in ieder geval wel een dubbel album maar het zijn inderdaad niet veel nummers.

Overigens staat het volgende op de site van de band:

"EXCLUSIVELY ON SALE VIA OUR SITE!"

ik wist niet dat "via" Engels was

Klinkt inderdaad vreemd, maar klopt wel degelijk. Zie bijvoorbeeld ook "gratis".

Dat is het dus wel. Uitspraak =" vieja"
Maar door dat lelijke Amerikaans-Engels is het British English aan het verdwijnen...

Kijk er naar uit, de nieuwe samenwerking tussen Samso eeeehhhh Sarah en Gert. Het laatste échte studio album "Almost Happy" vond ik erg goed, maar aan de softe kant en het solowerk van Sarah heeft het voor mij steeds net niet.

De hoes is wederom afschuwelijk.....maar de meeste K's Choice hoezen zijn niet echt mooi.

Vol spanning wachten we af!

Ik wist dat ze gingen touren maar niet dat er een nieuw album aan kwam.

Ik ben benieuwd!

Opzich is de plaat in Amerika opgenomen en woont Sarah er al jaren, ze zullen het er wel weten...


Maar btw, ben benieuwd! Morgen even halen.

Vooral het eerste schijfje klinkt best goed!

Vind het alleen de grootste onzin om dit album als dubbelcd uit te brengen.
Want samen is het goed voor nog geen 50 minuten aan muziek, CD1 25 minuten en CD 2 iets maar dan 23 minuten.

Ik vind dit album toch heel wat beter dan Almost Happy

When I Lay Beside You, Come Live the Life en Echo Mountain vind ik de uitschieters op dit album.

Na 10 jaar stilte eindelijk weer een album van K`s Choice!
Maar echt veel inspiratie hebben ze niet opgedaan.
De eerste cd gaat nog wel maar ook hier staan geen ECHT goede nummers op.
De eerste 3 nummers vind ik eigenlijk de beste.
Maar daarna gaat het snel bergafwaarts en doet het me eigenlijk niets.
Maar bij cd 2 wordt het pas ECHT slaapverwekkend, en de nummers lijken allemaal wel heel erg veel op elkaar.
Nee een behoorlijke tegenvaller deze cd en dan metname cd 2.

Het zijn dan ook pas 14 stemmen. Ik wil wel eens zien wat er van dat hoge gemiddelde over is als we rond de 100 stemmen zitten.

Dat sowieso!

Vind Echo Mountain een heel stuk beter dan Almost Happy maar dit album kan (helaas) niet tippen aan Paradise In Me of Cocoon Crash

Maar misschien moet ik niet zoveel vergelijken en wat meer genieten van het feit dat ze in mijn ogen weer een aardig album hebben afgeleverd

Sarah's stem blijft mooi, maar ik heb helaas liever dat broerlief z'n mond houdt.
Meerstemmig is K's Choice in mijn oren irritante relipop, zeer geschikt voor de jaarlijkse EO-dag.

Het gebruik van via is perfect mogelijk in het Engels...

In mijn top 10 van 2010 dit album. Blijkbaar vallen niet veel MuMe mij daarin bij, want ik kom het album niet tegen bij de beste 100. Ben ook niet meteen door de knieen gegaan eerlijk gezegd. Dit album heeft langdurige beluistering nodig. De ervaring leert echter dat muziek die wat moeizaam de weg vindt naar het hart daar het langste blijft.CD 1 heeft twee prima popnummers als openers. En op CD 2 staan luisterpareltjes als Say a prayer en Show Me How It's Done.

Tja... na meerdere luisterbeurten is het overheersende gevoel dat de albumtitel misschien beter 'IKEA Mountain' had kunnen zijn. K's Choice heeft namelijk een bouwpakket afgeleverd in de vorm van een plastic doosje met daarin twee pakketjes. Geen handleiding, wel in totaal 14 (of vaak nog eentje extra) onderdelen, allen keurig voorzien van een label en binnen het pakket in een bepaalde volgorde gerangschikt en los van het andere pakket te gebruiken. Het blijkt dat de twee pakketjes zelf ook gelabeld hadden kunnen worden als 'hard' en 'zacht', met behoud van de aanhalingstekens.

Maar wat nu? Je hebt twee linkerhanden en dus eigenlijk geen zin en tijd om uit te zoeken hoe de onderdelen in de beste volgorde in elkaar passen, de mogelijkheden lijken tamelijk talrijk. De producenten hebben dan wel twee pakketjes met onderdelen gescheiden geleverd, je hebt toch het gevoel dat het eigenlijk in één pakket had gemoeten omdat:
- je nu zit te hannesen met twee units die ook nog eens óp elkaar liggen in plaats van naast of achter elkaar. (Werkelijk, wie verzint dat?)
- het gemakkelijk in één unit van dezelfde grootte had gepast.
- het nu wel lekker duidelijk is wat hard en wat zacht is, maar je wilt na iets hards vaak even iets zachts of andersom als je weet dat er daarna nog meer hards of zachts aan zit te komen...

ehm... genoeg gemetafoor. Beste Sarah en Gert, het klinkt best goed allemaal (beter dan Almost Happy) maar het vliegt hier en daar uit de bocht. Opener Come Live the Life klinkt als de nieuwe Believe, maar waar laatstgenoemde een heerlijke climax bereikt draaien jullie het hier op het hoogtepunt de nek om doordat de drummer in zijn enthousiasme de nadruk op élke tel gaat leggen. Na korte euforie dat het niveau van het uitstekende 'Cocoon Crash' album misschien weer gehaald gaat worden, is de eerste deceptie na een minuut of drie in hetzelfde nummer al een feit. Jammer. Echo Mountain en I Will Carry You (met een mespuntje Old Woman bereid, wel weer jammer van de crossover met de vorige track) halen dat niveau overigens wel, wat mij betreft zijn dat de prijsnummers van disc 1.

Op disc 2 zijn de gezongen jeugdherinneringen (a la Breakfast) terug in Killing Dragons, leuk! Verder meer over het algemeen mooie ballads, maar afwisseling is onderdeel van wat Cocoon Crash zo'n sterk album maakte. Na een paar nummers wil ik een I Will Carry You er doorheen gooien om de boel even op te schudden.

Tot slot wil ik over When I Lay Beside You nog zeggen dat een nummer lang handgeklap hier echt too much is, zeker als het ook nog eens net wel/net niet uit de maat is. Gewoon niet doen. Dus nu snel opnieuw samen de studio in, mooie dingen doen, af en toe lekker uit je plaat gaan en je revancheren voor dit pretentieuze 'dubbelalbum' dat geen album is, maar een verzameling aardige tot prima nummers die op betreurenswaardige wijze gescheiden zijn. Echo Mountain is een goed album dat niet bestaat.

In de vorige eeuw kwam deze band met een klassieker op de voorgrond...I'm not an addict, die er ook voor zorgde dat ze naam maakte, samen met de zachte schuurpapieren stem van Sarah, paste het prima in het straatje muziek zoals ook een Zombie van The Cranberries bijv.
Allerlei grote festivals volgde en succes leek evident. Maar goed ergens scheiden de wegen, verhuizingen over de ocean, het volgen van de liefde en het mislopen erna, brachten uiteindelijk de wegen van Sarah en Gert weer bij elkaar in dit Echo Mountain na 10 jaar. In de tussentijd is er eigenlijk niet veel veranderd sinds Paradise in me, dat is ook een beetje het mankement aan dit album..die best wel mooie en rustige melodietjes bevat en de zang is ook dik in orde, maar het is het gevoel van; ben er geweest, heb dat gedaan, hoef het niet meer te doen gevoel. Zoals ik wel vaker denk bij 'bands' die een tijdje uit elkaar zijn gegaan om na x aantal jaren weer bij elkaar te komen...de magie, sfeer van toen of wat de muze ook moge zijn geweest, waardoor ze boven het maaiveld uitstaken is er nauwelijks meer, de muziek en personen zijn niet met elkaar meegegroeid en voor mij maakt dit dat er muzikaal een leemte zit, waar ik niet echt door gegrepen wordt. Een echte 3,5 album voor mij.

Voor de geïnteresseerden: er liggen nog verschillende exemplaren in Saturn Antwerpen voor € 1.

Echt een topalbum. Maar dit had natuurlijk gewoon allemaal op 1 schijfje gemoeten, ZONDER Along for the Ride, want wat een waardeloze track is dat.