K's Choice - Echo Mountain (2010)

Ik ken geen volledige albums van ze, denk ik tenminste.
Als 10/12 jarig jongetje opgegroeid met MTV (dat toen nog aardig was om naar te kijken) en volledige uitzendingen van Pinkpop. Daar kwamen al gauw namen voorbij Als Alanis Morisette, Skunk Anansie, Anouk en K's Choice om puur even in de vrouwelijke hoek te blijven. Nummers als Ironic, Weak, Nobody's Wife en dus ook Not an Addict zullen wel nooit meer uit mijn hoofd gaan.

Qua singles kom ik dus een heel eind bij deze band. Lekker schreeuwen!
Het idee om de cd in 2en te splitsen vond ik wat jammer. Nodig was het niet, want het paste makkelijk op 1 schijfje, maar ook als keuze zelf vind ik het maar twijfelachtig. Hadden de ballads en 'rockers' meer door elkaar gestaan, was de cd hoogstwaarschijnlijk een stuk beter te genieten geweeest.Nu valt me teveel op hoe vervangbaar voornamelijk de rocknummers zijn.

Pats boem, daar was Not an Addict en je zong t mee. Dit blijft veel minder hangen. Dat is grotendeels te wijten aan een volle en wat gelikte productie. Behalve de basis hebben we ook nog eens piano, koortjes en handclaps en dat woord gewoon te vol. Mijn Pop/Rock hoor ik het liefst zo stripped down mogelijk, of het moet HEEL erg bombastisch worden eer het weer wat word. Met gevolg dus, dat ik voorlopig maar 1 nummer van die kant echt hoor blijven hangen en dat is I will Carry You. Kort, snel, niks aan de hand, maar fijn.

Cd 2 bevalt me heel wat beter. Door de rust in de nummers, krijgt alles ruimte om te ademen. Ja, soms is het nog steeds overvol, maar alles heeft zijn plaats. Bovendien Komt hier de samenzang erg mooi uit en dat is ook iets wat me wel bevalt. Hoogtepunt hier is Killing Dragons, dat zich ontwikkelt tot een soort Powerballad.

Zo, ik heb mijn best weer gedaan. Nu laat ik de geleerden zich erover buigen. De mensen die 1 cd of meer in de kast hebben van deze band en er destijds wat bewuster bij waren, zullen er wellicht toch anders tegenaan kijken. Niet slecht, maar niet heel boeiend.

Prachtige plaat die meer bevalt naar mate je hem vaker luistert. Ik heb K's Choice altijd al heel goed gevonden en ik verwachtte dan ook heel veel van deze comeback. Toen ik de cd voor het eerst beluisterde had ik wel zoiets van "Is dit het nou? Niet slecht, maar ook niet heel boeiend...". Maar ik heb hem nu intussen al vaak gedraaid en mijn waardering stijgt alleen maar! Echt een plaat die je een kans moet geven. Live vind ik ze ook erg goed trouwens!

Tja... na meerdere luisterbeurten is het overheersende gevoel dat de albumtitel misschien beter 'IKEA Mountain' had kunnen zijn. K's Choice heeft namelijk een bouwpakket afgeleverd in de vorm van een plastic doosje met daarin twee pakketjes. Geen handleiding, wel in totaal 14 (of vaak nog eentje extra) onderdelen, allen keurig voorzien van een label en binnen het pakket in een bepaalde volgorde gerangschikt en los van het andere pakket te gebruiken. Het blijkt dat de twee pakketjes zelf ook gelabeld hadden kunnen worden als 'hard' en 'zacht', met behoud van de aanhalingstekens.

Maar wat nu? Je hebt twee linkerhanden en dus eigenlijk geen zin en tijd om uit te zoeken hoe de onderdelen in de beste volgorde in elkaar passen, de mogelijkheden lijken tamelijk talrijk. De producenten hebben dan wel twee pakketjes met onderdelen gescheiden geleverd, je hebt toch het gevoel dat het eigenlijk in één pakket had gemoeten omdat:
- je nu zit te hannesen met twee units die ook nog eens óp elkaar liggen in plaats van naast of achter elkaar. (Werkelijk, wie verzint dat?)
- het gemakkelijk in één unit van dezelfde grootte had gepast.
- het nu wel lekker duidelijk is wat hard en wat zacht is, maar je wilt na iets hards vaak even iets zachts of andersom als je weet dat er daarna nog meer hards of zachts aan zit te komen...

ehm... genoeg gemetafoor. Beste Sarah en Gert, het klinkt best goed allemaal (beter dan Almost Happy) maar het vliegt hier en daar uit de bocht. Opener Come Live the Life klinkt als de nieuwe Believe, maar waar laatstgenoemde een heerlijke climax bereikt draaien jullie het hier op het hoogtepunt de nek om doordat de drummer in zijn enthousiasme de nadruk op élke tel gaat leggen. Na korte euforie dat het niveau van het uitstekende 'Cocoon Crash' album misschien weer gehaald gaat worden, is de eerste deceptie na een minuut of drie in hetzelfde nummer al een feit. Jammer. Echo Mountain en I Will Carry You (met een mespuntje Old Woman bereid, wel weer jammer van de crossover met de vorige track) halen dat niveau overigens wel, wat mij betreft zijn dat de prijsnummers van disc 1.

Op disc 2 zijn de gezongen jeugdherinneringen (a la Breakfast) terug in Killing Dragons, leuk! Verder meer over het algemeen mooie ballads, maar afwisseling is onderdeel van wat Cocoon Crash zo'n sterk album maakte. Na een paar nummers wil ik een I Will Carry You er doorheen gooien om de boel even op te schudden.

Tot slot wil ik over When I Lay Beside You nog zeggen dat een nummer lang handgeklap hier echt too much is, zeker als het ook nog eens net wel/net niet uit de maat is. Gewoon niet doen. Dus nu snel opnieuw samen de studio in, mooie dingen doen, af en toe lekker uit je plaat gaan en je revancheren voor dit pretentieuze 'dubbelalbum' dat geen album is, maar een verzameling aardige tot prima nummers die op betreurenswaardige wijze gescheiden zijn. Echo Mountain is een goed album dat niet bestaat.

"Echo Mountain" van K's Choice is zeker geen slechte plaat, maar het maakt ook geen verpletterende indruk. De liedjes blijven niet echt hangen en door de plaat op te knippen in twee delen is de variatie ook een beetje zoek. De samenzang tussen Gert en Sarah is overigens wel prachtig op deze plaat, dat moet gezegd worden, maar ik zie "Echo Mountain" meer als een vehikel om weer live te gaan optreden. En uiteindelijk is dat waar K's Choice het beste in is.