Exodus - Pleasures of the Flesh (1987)

Opmerkelijk, de vinyl uitvoering die ik heb is uitgebracht op Music for Nations label en Musicmeter geeft het Combat label aan. Heb het proberen uit te zoeken, misschien dat Music for Nations is opgegaan in Combat, maar geen resultaat, wat het dan wel is zal wel een raadsel blijven, dit terzijde. Als je een album wil aanschaffen die volledig door de zanger naar de filistijnen is geholpen dan is dit het ultieme album. Dit album is een behoorlijk stuk minder dan z'n voorganger. Ben het volledig met hnzm eens, Paul Baloff wordt erg gemist dat is duidelijk. Die had er een veel beter album van gemaakt. Muzikaal klinkt het aardig, maar ook niet meer dan dat. De zang is ronduit slecht, Steve Souza zal nooit m'n favoriete zanger worden van Exodus. Sommigen vergelijken Steve Souza met de legendarische Bon Scott believe it or not. Saillant detail is overigens op de opvolger -het betere Fabulous disaster- staat een cover op van AC/DC : Overdose van de Let there be Rock album uit 1977. Overdose staat overigens niet op alle uitvoeringen, op die van mij staat Overdose er wel op. Ik heb die nummers allebei beluistert orgineel vs cover. Nou die cover is een fabulous disaster. Het komt op mij over als : Ik ben Steve Souza en ik doe Bon Scott na. Echt vreselijk, hij komt niet eens in de buurt. En als je dan nagaat dat Bon Scott live nog meer een strot had dan in de studio dan blijft er van Steve Souza helemaal niets meer over. Schoenmaker hou je bij de leest en maak er je eigen nummer van. Trouwens 1 van de weinigen nog in leven zijnde zangers die zich met Bon Scott kan meten is natuurlijk voormalig Slade zanger Noddy Holder, de geruchten gingen destijds rond dat hij de opvolger zou worden van Bon Scott. Helaas is het bij geruchten gebleven. Over Exodus : door de jaren heen heeft deze band zich muzikaal wel goed ontwikkelt, zeker met Rob Duke als zanger was echt een meesterzet helaas was dat tijdelijk. Ondanks deze grote misstap ben ik wel fan gebleven en gelijk of minder dan Pleasures of the Flesh worden ze niet meer gemaakt. En dat zal ook niet meer gebeuren denk ik, laat dat maar aan meester gitarist Gary Holt over. Volgend jaar treden ze op in mijn woonplaats en ik ga zeker kijken. De albumhoes compenseert het zeker die vind ik echt mooi, evenals de hoes van het Bonded by blood album. Een 3.0 waarvan een 2.0 voor de hoes!!!

Smaken verschillen, ik kan de zang van Dukes en aanverwante type Metal/Core zangers absoluut niet uitstaan, maar die 2e plaat met hem was muzikaal gezien weer absoluut geweldig. Het is voor mij echt Baloff en Souza als stem die het voor mij doen oor deze band, kan me geen andere zanger voorstellen. Voor nu althans.

Zonder het op te zoeken: Combat is de Amerikaanse maatschappij die het album uitbracht en MFN bracht het album uit voor de Europese markt, distributie contacten zeg maar. Net zoals Noise records (Europa) die contract had met Combat om de releases in Amerika uit te brengen zonder dat alles als een dure export was te bestellen. MuMe hanteert de eerste release, in dit geval dus Combat.

Hier hetzelfe. Heb ze destijds ook twee keer live gezien met hem op zang. Verschrikkelijk!

Ik heb niet zoveel moeite met Rob Dukes als zanger, het is meer de koers die de band met hem is gaan varen die me niet aanspreekt. Exodus raakte dat bekende cynische ondertoontje volledig kwijt. Al die serieuze nummers leken meer op een agressieve variant van Heathen (Lee Altus) dan dat het Exodus was zoals het hier bijvoorbeeld op Pleasures Of The Flesh klonk.
Nog steeds is dit mijn favoriete Exodus elpee. Zal beslist met nostalgie te maken hebben, maar ik vind zaken zoals het titelnummer, Faster Than You'll Ever Live To Be en het waanzinnige Choose Your Weapon archetypisch Exodus en dus onmeunig gaaf.

Een luistertip is ook de liveplaat Another Lesson In Violence waarop we de teruggekeerde Paul Baloff Pleasures Of The Flesh horen brullen zoals het wellicht werkelijk bedoeld was.

Hoogst opmerkelijk vind je Paul Baloff wel een goeie zanger en Rob Duke niet. Terwijl Rob Dukes -naar mijn mening- min of meer in het verlengde ligt van de (helaas) legendarische Paul Baloff. En JA!!!! de Exhibit B : The human condition is inderdaad een muzikaal goed album, maar ook de voorganger is niet verkeerd. Exodus kwam onder Dukes harder, meedogenlozer en moddervet voor de dag zo'n beetje op het niveau van Motörhead. Daarbij vergeleken valt het Pleasures of the flesh album in het niet, maar die vergelijking moet je ook niet willen maken omdat er meer dan 20 jaar tussen zit. Pleasures of the flesh is in feite thrashmetal light 2.0. Let wel dit is niet negatief bedoeld. Qua productie vergelijk ik hem met het Show no mercy album van Slayer. De latere albums van Exodus en Slayer zijn sneller en harder geworden door de jaren heen. Aan Steve Souza kan ik moeilijk aan wennen, iets wat ik met Mike Howe -ook al niet meer onder ons- veel minder heb. En die moest ook 1 van mijn favoriete zangers de helaas legendarische David Wayne vervangen van Metal Church. Van Pleasures of the flesh vind ik Choose your weapon bij far het beste nummer.

Hoewel het niet bij dit album hoort, gold voor mij hier dat ik het AC/DC nummer nog niet kende toen ik Overdose voor het eerst hoorde. In die zin vind ik het best een leuke cover. Exodus neemt ook wat van dat cynische mee dat AC/DC met Bon Scott ook had. Dat is een overduidelijke invloed. Niet alleen van Steve Souza. Dat deed Baloff ook.
Low Rider vind ik dan weer een stuk minder leuk. En iedereen weet: twee covers op je plaat is per definitie armoede tenzij je Bob Dylan heet.

Ho-ho-ho, ik heb Baloff nooit een goede zanger genoemd, Souza ook niet. Net zo min dat Chcuck Billy een goede zanger is en een Hetfield zuigt al helemaal... maar ze passen bij de band en stijl. Ik vind ook Dukes TO-TAAAAAL niet in het verlengde van Baloff klinken.

Ik bedoelde trouwens Exhibit A, dat is de 2e plaat met hem. Die vind ik werkelijk super, de opvolger kwam nooit zo binnen maar ook zeker niet slecht.. De eerste met hem (en de voorganger) Shovel Headed Kill Machine vind ik dan weer moeilijk te pruimen, qua geluid ook.
Mike Howe was een kanjer, dat was nou weer wel een echte zanger, een topper!