Kevin Coyne & Dagmar Krause - Babble (1979)

Ik ben verwonderd dat hier nog geen bespreking van dit album staat.Op dit album wordt Kevin bijgestaan door Dagmar Krause.
In eerste instantie zul je moeten wennen aan haar stemgeluid(come down here)Het album is best wel gevarieerd,uptempo stukken en langzame stukken wisselen elkaar af.De songs hebben allemaal met relaties te maken.Het album ontroerd(snijdt soms door je ziel)als je er open voor staat.Het legt een pleister op de zere plekken en observeerd de spanningen in de relationele sfeer.(Dit laatse kun je natuurlijk wel aan Kevin overlaten)Het is geen echt toegankelijk album,maar als je je een beetje openstelt voor de prachtige bespiegelingen zul je schoonheid ervan zeker kunnen waarderen.Voor mij is het een van de mooiste albums van Kevin.Ik heb altijd een zwak voor zijn muziek gehad.Volgens mij was hij als mens uniek in zijn soort.Ik geef voor Babble 4.5 ster

The Sun Shines Down On Me en I Confess werden door Bonnie Prince Billly gecovered op een vrij zeldzame 7"

Overigens worden de twee nummers op die single toegeschreven aan Kevin Loyne.

Dj Maus kun je uitleggen hoe je tot deze"lage" punten komt?.Ik verbaas mij hierover!
Groet Blunnie

zie PM

de score kan trouwens nog stijgen, ik heb de plaat nog niet zo lang; misschien dat het kwartje bij sommige nummers nog moet vallen

met name de Dagmar Krause-nummers gaan er nog niet echt in
(wat zingt ze nu ook weer in track 11? dat ze een nieuw kapsel heeft en zich daarom zo gelukkig voelt? )

Schitterende plaat van Kevin Coyne en Dagmar Krause waarin uitbundige emoties worden afgewisseld met desolate sferen. Lichtjes gebaseerd op het moordstel Ian Brady and Myra Hindley hoofdpersonen in the Moor Murders. In dat licht wordt het toch wel een aparte luisterervaring die mij nog steeds aangrijpt. Vandaar de 5 sterren. Bovendien was Kevin Coyne live met Andy Summers op gitaar en Zoot Money op toetsen ook geweldig rockend. Dus je kan met Kevin Coyne beide kanten op.

Topplaat van Kevin, blijft iedere keer een feest van depressie en neerslachtigheid. Subtitel is niet voor nix Songs for Lonely Lovers.

Ik ben het volledig met Mojojojo559 eens. Prachtplaat, hoewel ik best begrijp dat velen moeite zullen hebben met met name Dagmar Krause's stem.

Ik ben al vanaf Marjory Razorblade een enorme fan van Kevin en heb hem zes maal live mogen horen, in diverse samenstellingen (o.a. met Andy Summers, die een jaar later wereldberoemd werd met The Police). Ik heb al zijn albums, en hoewel er daar veel tegenvallers tussen zitten in zijn meer donkere periodes, zijn ze alle op zijn minst interessant.

Dit album zit wat mij betreft in mijn top3 van Coyne-albums.

Zo worden ze niet meer gemaakt. Echt! Puur! En bijzonder wonderlijk prachtig mooi.
Om met Gerard Reve te spreken: daar kan de jeugd nog een voorbeeld aan nemen.