The Darkness - One Way Ticket to Hell... and Back (2005)

Ik ben benieuwd! Permission To Land vond ik een aardig plaatje, met enkele leuke songs. Over de gehele linie genomen kon dat album mij echter niet overtuigen. Ik hoop dat One Way Ticket to Hell... and Back dat wel gaat lukken. Leuke hoes trouwens.

Was dit niet die gekke groep, die ergens in de jaren 70/ 80 is blijven hangen???

De hoes is in iedergeval al Geniaal!!!! de muziek van PTL vond ik wel erg tegenvallen. Benieuwd of deze beter is.

Ze hebben wel een gigantische stunt uitgehaal door producer Roy Thomas Baker (o.a. producer van Queen) zo ver te krijgen om met hen te werken. Een stunt want volgens mij deed die man al jaren niet meer wat.

Daarmee dwingen ze iig wel een bepaalde vorm van respect af.

Heb hem net binnengekregen, zo eens even luisteren

tot nu toe een 3,5, eerste indruk is goed, klinkt allemaal heel strak en veel afwisseling. Het nummer hazel eyes is heel appart met een doedelzak, maar klinkt heel goed.

Heb hem nu ook gehoord en net als bij die eerste cd denk ik "laat maar". Ik ben er nog steeds niet uit of ik dit nu serieus moet nemen of niet.

Hazel Eyes mag dan apart klinken, maar door het gebruik van de doedelzak vond ik het naar BZN neigen (ik sta er zelf van te kijken dat ik dit nu zo zeg, maar het is echt zo ).

Als ik het serieus neem vind ik het ongelooflijk slechte bagger, als ik het niet serieus neem vind ik het geen enkel camp-gehalte of wat dan ook hebben en is het op dat vlak dus ook niet geslaagd.
Thomas Barker of niet: geef mij maar Queen.
The Darkness gaat aan mij voorbij.

ik ben geshokeerd....dit kan niet waar zijn...

dat die mensen nog een cd hebben gemaakt....







*sietse duikt weg in een donker klein hoekje en gaat heel erg hard huilen vanwege deze toch wel zeer trieste zaak.

Heeft Sietse nog plaats over voor mij in dat kleine hoekje?

ja hoor, ik schuif wel op

Klinkt lekker! Voorlopig geef ik deze plaat 4.

Leuk plaatje, ik vind 'm beter dan het debuut. Weinig nieuws onder de zon, maar in de vorm van het titelnummer, Is It Just Me, Bald en Girlfriend bevat dit plaatje enkele leuke songs. Aardig album, meer niet.

Vreselijk, dit. En dat die gasten zichzelf nog zo serieus nemen is nog het allerergst. Live op Lowlands waren ze al niet om aan te horen en dit 'nieuwe' materiaal kan echt niet. Ik had gehoopt dit soort gilmuziek ergens in de jaren 80 achter ons gelaten te hebben maar niets blijkt minder waar. Jammer jammer jammer.

Alleen maar hetzelfde. De hoes vind ik prachtig maar de nummers lijken stuk voor stuk op elkaar.

Ze gaan op dezelfde 'foute' weg door. Ik vind eigenlijk alleen 'Bald' wel grappig. Hierin wordt de angst voor het kaal worden bezongen. Tja, het zal je maar gebeuren als hardrocker!

Sietse & Aero.. is er nog plaats voor mij??

Jezus Christus.. als The Darkness... en ik die hoopte dat het bij die ene flauwe plaat waarop alles maar dan ook alles van Queen, Led Zeppelin en andere groten gepikt is, zou blijven.. neen.. NOG EEN album.. aie aie ;-(

en idd. Ze nemen zichzelf blijkbaar nog serieus ook... ongeloofelijk.... en ik HEB het geprobeerd hoor. ben vorig jaar zelfs naar een concert van hen geweest.. waar ik me - u raadt het al - steendood verveeld heb en vooral heb groen gelachen...

Ach... ik denk dat ik straks nog eens naar Spinal Tap ga kijken ))

Zonder de zanger zou ik best naar deze band kunnen luisteren, hoewel geen van de muzikanten echt bovengemiddeld goed is. Justin werkt mij met z'n zang op m'n zenuwen, ik heb de plaat proberen uit te zitten maar dat is me niet gelukt. Hier kan ik geen positieve beoordeling voor geven.

Ik vind dit echt een vette plaat hoor. Ik denk dat een hoop mensen elkaar napraten dat het niks is enzo. Gewoon lache muziek. En gewoon weer lekker ROCK.

Zij zijn idd een beledeging voor de Rock aan het worden.

Ik herinner mij dat ik op een festival eens zo snel mogelijk wou gaan lopen naar de camping. U raadt het 'the darkness'. Dit is fout,hehe, al kan niemand heen rond de single waarom ze nu bekend zijn.

De nieuwe single viel me erg mee. Eigenlijk gewoon een hardstikke leuk nummer. Niet iets dat ik in mijn collectie wil, maar er zijn vervelendere dingen om voorbij te horen komen op de radio.

Niet echt liefhebbers van The Darkness hier, zie ik.
Ik ben het toch echt niet met jullie eens? Waarom zijn ze een belediging voor de rock? Omdat je ze persoonlijk niet leuk vind betekent dat niet dat ze een belediging zijn voor de rockmuziek.
Snap best dat niet iedereen dit leuke muziek vind, het is niet bepaald mainstream. Maar ik hoop dat deze band nog een tijdje doorgaat. Het debuut was absoluut sterker dan deze plaat, maar het blijft een leuke cd.

Favorieten: Hazel Eyes, One Way Ticket, Is It Just Me, Seemed Like A Good Idea... 3,5*

Stonden laatst in de Britse top 100 Rock albums allertijde (met permission to land) tussen Led Zeppelin, The Who etc. dus zo'n belediging is het niet. Bovendien staan in die zelfde top 100 geen enkele band uit jou top 10 of artiesten waarop je heb gestemt dus ik weet niet wat jij onder rock verstaat...of hou je gewoon niet van Britse rock?

@C-moon je klaagt over het feit dat ze jatwerk hebben van Led Zeppelin, Queen, maar jij en ik houden daar ook van, en ik vind het juist prachtig dat die muziek weer wat nieuw leven in word geblazen door deze mannen? - Ik kan dat alleen maar toejuigen.

Wat ik zo vet vind aan deze band is dat ze zichzelf, ondanks hun voorkomen, gewoon serieus nemen. Toch best een prestatie als je zo'n uitgeknepen (geen beeldspraak) klote muziek maakt.
De zanger zit intussen in een kliniek dacht ik, laten we hopen dat ie daar blijft dan hoeven we (ik hoop tenmisnte dat ik niet alleen voor mezelf spreek hier) ons tenminste niet meer te ergeren aan dit soort over the top dertien-in-een-dozijn Queen/Slade/Ac/Dc na-apers.

De zanger heeft inmiddels de band verlaten, helaas. Ik had graag nog meer van deze geweldige band gehoord. Bij mijn eerste luisterbeurt dacht ik dat ze nu echt serieus bezig waren, maar als je naar de teksten luistert kan je niet anders oordelen dat deze band, hoewel de muziek uitstekend is, een grote, in mijn ogen geslaagde grap is.

The Darkness is ondertussen niet meer. Jammer, ik vond het een geweldige band, hoewel ik hun oudere werk beter vond dan dit album.

Maar ook hier staan enkele schitterende nummers op.

Ik begrijp de kritiek op deze band absoluut niet. Goed, dat niet iedereen van de stem van Justin houdt, daar kan ik goed inkomen.

Maar om de band af te doen als na-apers, posers, belediging voor de rock muziek en wat nog meer is ronduit belachelijk!

De band hield duidelijk van bepaalde bands en ze wisten met die invloeden een pak knappe rocksongs te schrijven. Een hoop lef hadden ze ook, om met dit soort muziek anno de 21ste eeuw uit te komen.

Ook live waren deze mannen geniaal! Het beste wat ik in lange tijd op een podium heb zien staan, althans wat rock betreft.

Enfin, ondertussen hebben de leden een nieuwe band in de steigers staan, maar dan zonder Justin. Ik ben in ieder geval al nieuwgierig!

Alleen het 1e nummer is goed.

Deze band is de: "ultieme back to the 70 -ties band" Een vleugje van Kiss, een nipje van Judas Priest, de productie gekopieerd van Queen, ballads die lijken op die van The eagles, solo's die zo Black Sabbath afstammen en een stem die soms met die hoge uithalen doet denken aan Ian Gillan van Deep Purple.

1 x in het jaar zet ik dit album op samen met het vorige album om eens lekker foute Retrorock te horen. neem het niet al te serieus en dan gaat de muziek van deze band er prima in. Ik bekijk het positief en wat deze band doet is eigenlijk een groot eerbetoon aan de rockmuziek van de jaren 70.

En daar is in mijn ogen niets MIS MEE !!!!!!!

Aangezien The Darkness hun eigen muziek ook niet zo serieus neemt, doe ik dat ook maar niet. "One Way Ticket to Hell… and Back" vind ik geen goed album. Dit komt eigenlijk maar door een factor: en dat is de tot ergernis opwekkende stem van zanger Justin Hawkins. Het is ongetwijfeld een kwestie van smaak, want technisch zal het allemaal wel erg knap zijn wat hij doet, maar die stem van hem verpest mijn luisterplezier behoorlijk. Af en toe hoor ik een lekkere riff voorbij komen en ik hoor duidelijk de referenties naar de jaren 70 rock, maar dan is de heer Hawkins in staat om binnen een mum van tijd het gehele nummer te verpesten. Over het algemeen baseer ik mijn totaalbeeld van een album op meer dan alleen de invloed van een zanger, maar op "One Way Ticket to Hell… and Back" is de negatieve invloed van de vocalen voor mij te overheersend.

kan zo naar het songfestival, brrrrr