Wire - A Bell Is a Cup Until It Is Struck (1988)

In dezelfde lijn van "The Ideal Copy", uit 1987, ligt het album "A Bell Is A Cup (untill it is struck)". Je moet natuurlijk WIRE zijn om met zo'n album titel aan te komen zetten.

Opnieuw heel erg eignezinnig en absurd, maar tevens ook (electro-industrial-) poppareltjes bevattend zoals "Silk Skin Paws", "The Finest Drops" en in mindere mate "The Queen Of Ur and The King Of Um".

En met een uitmuntende liveversie van DRILL als bonustrack...

zwakste plaat van wire en vooral na het magische "154" heel spijtig , ik geef alleen 2 punten voor de magistrale versie van "the drill"
sorry heren newman,gotobed,gilbert en lewis

Ik ken het album niet volledig maar Kidney Bingos is een van de beste Wire-nummers die ik ken. Misschien ook wel een van de meest toegankelijke Wire-nummers ooit.

Een onwaarschijnlijke goede klassieker, het album wat m'n leven voorgoed veranderde. Natuurlijk zijn er na dit nog veel betere, muzikaal gezien, gemaakt, maar dit is zo ongeveer het album waardoor ik begreep waar ik naar zocht en mooi vond. En by the way, als Silk Skin Pawsniet toegankelijk is, dan weet ik het ook niet meer. Anyway, who cares, gewoon naar gaan luisteren als je het nog niet kent.

Ik ben het gaan luisteren, Ghans. Dank je wel voor de tip!

Boiling Boy vind ik heel mooi met dat drie minuten durende intro. Follow the Locust en The Queen of Ur and The King of Um zijn mijn andere favo's.

4*

Over Theirs en Drill en The Finest drops vind ik ook goed. Wel heb ik bij dit album van Wire telkens het gevoel dat het niet echt van de grond komt. Het is het telkens weer net wel en net niet voor mij. Ook vind ik de vocals vaak erg ingetogen en het gitaarwerk wat te mak. Eigenlijk is dit gewoon pop en de postpunk al ver voorbij!

Qua teksten kan ik het niet pop noemen, avant-garde is hier wel op zijn plaats.

Ik vind dit geen punk en ook geen avant-garde! Altijd een rare term voor muziek gevonden trouwens! Avant -Garde. Doet mij meer denken aan film of schilderkunst.

Laten we ervan maken dat het poppy avant-garde is. Of avant-garde pop, kan ook.

Poppy avant-garde? Wat is dat? Nee dit is gewoon pop niets meer en minder. Mijn ding is het niet echt!

Nou ja toch zo slecht niet. Het sterke van Wire is dat ze dit kunnen maken. Een poppy avant -gardistische plaat. Maar ook loeiharde postpunk.

Met jouw tweede beschrijving kan ik het volkomen eens zijn "poppy avant-gardischtisch" , met jouw "eerste" niet

Ik voeg eraantoe....
Toegankelijk...... naar WIRE-normen dan

haha....de gemiddelde popliefhebber zal nog steeds hard wegrennen ja!!

...maar toch is dit een heel ingenieus, onconventioneel, tikkeltje avant-gardistisch en poppy plaatje. Meer melodieus dan we van ze gewend zijn, maar toch ook nog altijd recalcitrant. Totaal anders dan het avant-gardistische post-punk geluid van de Wire van eind jaren 70......toch kan dit mij zeer smaken.

en BTW: ...'Follow the Locust'.....echt een fantastisch nummer, net zoals 'It's a Boy' en 'Boiling Boy' trouwens.

@ChameleonDay: daar kan ik niks aan toevoegen!

AMEN !

A Bell Is A Cup Until It's Struck is mijn eerste kennismaking met Wire en dat is nog niet zo heel lang geleden.

Ik was meteen geraakt door de zachtheid van het gelaagde gitaarspel, de synths en de fraaie harmonieën. Na een paar luisterbeurten wist ik dat ik dit een mooi album zou gaan vinden.

Een volgende stap is voor mij dan meestal het uitpluizen van de teksten. Dat zou niet moeilijk moeten zijn want ieder gezongen woord is goed te verstaan en buiten dat staat alles netjes geprint in het boekje.

Wire wordt echter door de engelse muziekpers als een groep elitaire kunststudenten betiteld. Nu heb ik zelf ook wel eens op een kunstacademie rondgelopen dus ik word door zo'n etiket niet direct uit het veld geslagen. Maar op z'n goed engels gezegd: little did I know.

De teksten van de songs van dit album begrijpen is namelijk bepaald geen sinecure. De meeste nummers bevatten metaforen en verwijzingen naar kunst, zowel de beeldende kunst als de engelse literatuur.

Het internet biedt geen oplossing. Volgens een criticus gaat het album over the changes in social relations and attitudes through Thatcherisme. Voor het nummer The Queen of Ur and the King of Um heb ik echter twee verschillende verklaringen kunnen vinden. De eerste houdt zich letterlijk vast aan de tekst die begint met painted statues in underground streams hetgeen zou betekenen dat het nummer gaat over een duizenden jaren oude stad die op de bodem van de zee bij Egypte is aangetroffen. Volgens de tweede verklaring is het echter een nummer over de ratrace in de wereld van de londense city. Take your pick...

Bij A Bell heb ik dus het idee maar laten varen om de teksten volledig te begrijpen. Ik luister naar de perfecte combinatie van de instrumenten en woorden en ben blij dat ik het album heb leren kennen. Er wordt mooie muziek gemaakt en daar gaat het toch uiteindelijk om.

Wire komt op 19 september naar de Melkweg in Amsterdam!

Met een halfje inmiddels verhoogd naar

4,5*

Een recensie die me nieuwsgierig maakt; en is dat niet de bedoeling?!

Dat zou mooi zijn en dat allemaal dank zij dit topic!

Ik kan me herinneren van interviews eind jaren 80 dat Wire bij deze plaat de teksten simpelweg vervaardigd heeft aan de hand van het criterium wat het beste klinkt bij de muziek. Het zijn dus werkelijk onzin-teksten.

Maar Wire heeft dan wel weer de kwaliteit om er mooie nummers van te maken.

Het is de muziek bij de schilderkunst van Breughel.

http://faculty.smu.edu/tmay...

Daar gaat Silk Skin Paws ook over.

Maar weet je wat, we vragen het 19 september gewoon zelf.

Wat doet die genre-aanduiding punk hier? Geen spoor van punk te bekennen. Gewoon: eigenzinnige pop.

Zeker niet hun beste album maar dankzij de eerste twee nummers en de-inderdaad-geweldige live versie van the drill toch zeker de moeite waard.Wel een plaat met een zeer lange houdbaarheidsdatum.

It's A Boy en Follow The Locust zijn ook niet mis hoor ...

Ik heb nooit zo heel veel New Wave gehad, maar om dit album van Wire uit 1988 kan ik niet heen.

Een intellectueel stukje muziek met teksten die alleen voor ingewijden te begrijpen zijn. Ik houd het daarom maar op de muziek en die is lekker lichtvoetig. Hier een beetje Church, daar een beetje Depeche Mode.

In 1976 is de band in Londen opgericht. Gestart met punk invloeden waarvan 12 jaar later weinig meer van is te horen. Inmiddels zijn we 46 jaar en 18 albums verder en de band heeft de tand des tijds prima doorstaan. Ik merk dat de trouwe fans nog altijd reikhalzend uitkijken naar elk te verschijnen album.

A Bell Is A Cup bevat geen uitgesproken uitschieters, Het is vermoedelijk een van de degelijkste albums van Wire. Een plaat die het goed doet als luisteralbum maar ook prima als achtergrondmuziek bij een feestje gebruikt kan worden.