Pops Staples - Don't Lose This (2015)

Hier zie ik naar uit , de laatste opname uit 2000 tot leven gewekt door Jeff Tweedy

En door Mavis.

Met stomheid geslagen. Wacht een prachtalbum. Integer afgeproduceerd door Jeff Tweedy. Na twee luisterbeurten (hij staat ook op NPR) constateer ik dat dit een grote kanshebber is voor mijn 2015-lijstje.
Hier kom ik nog op terug. Eerst even bijkomen.

De titel van dit album heeft te maken met wat Pops tegen zijn dochter Mavis zei op zijn sterfbed. Het ging om een tape met ruwe versies van songs en ideeën die hij had opgenomen. Ondertussen zijn we vijftien jaar verder en is uit die tape die dochterlief niet mocht verliezen een geheel album ontstaan. Met de hulp van producer Jeff Tweedy, haar zussen en nog een aantal instrumentalisten brengt Mavis Staples een soort hommage uit naar haar vader met dit album.

Maar hoe is de kwaliteit dan? Is dit nog wel relevant? Dat is het zeker. De kwaliteit is erg hoog en ook de muziek is relevant. Pops was één van de grote meneren bij het Stax label en met zijn gehele familie maakt hij altijd al de mooiste muziek. Dat kon hij toen nog steeds en is op deze plaat in een mooi verpakking aan de wereld gepresenteerd.
Het is misschien niet helemaal eerlijk om nummers er echt uit te pikken, want soms zijn lijken het niet eens songs. Soms zijn het meer snippets waarvan een nummer is gemaakt.
Muzikaal gezien zijn, zoals van Pops Staples gewend, de soul en de blues verweven. Voeg daar een flinke scheut gospel aan toe en je hebt het juiste idee. Ook de prachtige stemmen van zijn dochters zijn aanwezig op deze prachtige plaat. Een vrij korte plaat met tien nummers waarvan ik toch nog graag mijn persoonlijke favorieten wil uitlichten. Ten eerste het prachtige No New is Good News, ten tweede het sterke Friendship en ten derde het soulvolle The Lady’s Letter.

Luisterend naar dit album Pops Staples, hoor je een integere en oprechte plaat. De gedachten aan Pops zijn erg goed op dit album terug te horen. Het mengsel van blues en gospel met een vleugje soul overspoelt en bedwelmd je. Wat een prachtige plaat is dit geworden zeg!

(bron: Opus de Soul)

Howkes, dit is er echt boenk op

Een beetje laat misschien, maar hier is mijn uiteindelijke oordeel: wat een sfeervolle en integer album is dit. Ik houd van dat specifieke gitaargeluid van Pops, en zijn een beetje toonloze stem kan ik goed hebben. Wel is Tweedy natuurlijk medeverantwoordelijk voor het eindresultaat, want ik heb het idee dat het oorspronkelijke resultaat (dat Pops Staples voor zijn dood aan Mavis overhandigde) te kaal was. Waarschijnlijk staat-ie (inderdaad) in mijn lijstje over 2015.

Ik vind dit wel een aardig album, maar ik ben er ook niet bepaald van achterover geslagen. Sommige nummers zijn wel lekker, zoals Somebody was watching, maar lang niet alles was echt goed naar mijn smaak. Deze man verstaat de blues duidelijk wel, maar naast dat ik het songmatig niet altijd even goed vind, vind ik zijn stemgeluid ook niet echt prettig. Het lijkt wel alsof hij zingt zonder zijn kunstgebit in. Het ligt me niet, terwijl het genre an sich mij wel weer ligt. Ik vind het wel aardig, zeker niet meer dan dat. Ik twijfel nog tussen 2,5 en 3 sterren.

Helemaal dezelfde mening over dit plaatje. Zou daar alleen nog een flauwe woordgrap aan toe willen voegen die ik maar niet uit m'n hoofd krijg als ik zijn naam hoor: "iedereen heeft wel eens last van de kou, kijk zelfs maar eens naar Pops Staples".
Is getekend, Pops Tranger.